Dat is wat Europa krijgt van Ierland, na het verlenen van maar liefts 40 miljard euro aan staatssteun. Geld dat het land gebruikte om zichzelf om te vormen van armste lidstaat (ten tijde van de 15) tot op één na rijkste lidstaat (na Luxemburg). Het opmerkelijke daarbij is dat ze in 2005 de Europese Grondwet wél goedkeurden, maar nu dus het Verdrag van Lissabon verwerpen, hoewel iedereen het erover eens is dat beide grosso modo gelijk zijn.
De voorspelling dat het referendum door bepaalde oppositiepartijen misbruikt ging worden is dus uitgekomen. Ze wilden door 'nee' te stemmen de regering straffen voor enkele misstappen. Daarnaast wilden ze bepaalde gevoeligheden vrijstellen, ook al werd er over deze topics met géén énkel woord gerept in het Verdrag van Lissabon. Maar daardoor gijzelen zo'n 800.000 NEE-stemmers (op een totale bevolking van nog geen 4 miljoen) maar liefst een half miljard inwoners van de EU.
Het verdrag van Lissabon zou een einde maken aan deze blokkeringen door absolute minderheden, omdat er met gekwalificeerde meerderheden zou worden gewerkt. Dit was dus de laatste keer dat kleine bevolkingsgroepen een broodnodige hervorming konden blokkeren. En die kans hebben ze helaas met beide handen gegrepen...
Afwachten nu wat de regeringsleiders zullen beslissen op de Europese top van eind deze week en of Ierland met zijn rug tegen de muur zal worden geduwd.
Posts tonen met het label EU. Alle posts tonen
Posts tonen met het label EU. Alle posts tonen
14 juni 2008
1 mei 2008
Griekse Tragedie
Feest van de Arbeid vandaag, en in Griekenland wordt dat op passende wijze gevierd. Het hele land ligt namelijk lam door een massale staking. Alle binnenlandse, net als een pak internationale, vluchten zijn geschrapt en de openbare diensten zijn gesloten. Het openbaar vervoer rijdt niet uit en de hoofdstad Athene loopt over van de betogingen.De vakbonden protesteren er tegen de hervormingsplannen van de regering en de alsmaar stijgende prijzen voor voedsel en brandstof die de koopkracht van de Grieken zwaar aantast.
De bonden zijn er niet aan hun proefstuk toe. Het land wordt al maanden geteisterd door een ware golf aan werkonderbrekingen. De foto hierboven getuigd wat er gebeurd als het vuilnis wekenlang niet wordt opgehaald...
De situatie is dan ook zéér kritiek in de Hellenistische Republiek. Meer nog dan elke andere Europese burger, treft de huidige economische malaise de Grieken recht in het hart. Het is veruit het armste land van de 15 'oude' lidstaten van de Europese Unie en werd intussen al voorbijgestoken door 'nieuwe' leden als Malta en Cyprus. De regio Prespa, dat in het uiterste noorden van Griekenland grenst aan Macedonie en Albanie, is zwaar onderontwikkeld met een torenhoge werkloosheid. Maar ook in andere Griekse regio's hebben families het alsmaar moeilijker om een job te vinden of te houden en het einde van de maand te halen.
Eén van de oorzaken daarvan is de invoering van de euro. Terwijl veel Vlamingen de mond vol hadden over de (vaak gedroomde) 'massale' prijsstijgingen die dat met zich mee bracht, hebben de Grieken pas écht reden tot klagen. Daar bewijst onafhankelijk onderzoek naar de inflatie immers het gelijk van de bevolking, dit in tegenstelling tot ons land.
De Centrale regering is niet bij machte veel aan de situatie te verhelpen, omdat ze geconfronteerd wordt met een zwaar begrotingstekort. Ondermeer de organisatie van de Olympische Spelen in 2004 heeft een groot gat in de financiën van de Griekse regering geslagen. Daarnaast moest de regering ook financieel bijspringen bij enkele grote pensioenfondsen, die door fraude zwaar in het verlies staan.
In het welstellende Kreta trekken ze intussen aan de alarmbel. Het eiland wordt door de Griekse regering immers als 'cash cow' gebruikt. Miljoenen aan belastingsinkomsten vloeien er naar de schatkist, maar ze krijgen er maar bitter weinig voor in return. En dat pikken de Cretenzen niet langer. Over twee jaar, in 2010, staat er een referendum over de onafhankelijkheid van het eiland gepland. En terwijl die vraag tot voor enkele jaren niet echt leefde op het eiland in de Middellandse Zee, is ze intussen uitgegroeid tot een hot topic waarbij het kamp dat pleit voor onafhankelijkheid, de wind alsmaar meer in de zeilen heeft.
De kans is dan ook niet gering dat de Europese Unie er in 2010 met Kreta een kandidaat-lidstaat bijheeft...
30 april 2008
Need for a Joint Foreign EU Policy
Ik ben uitgenodigd om eind mei, in het Europees Parlement in Straatsburg, deel te nemen aan een 'Model European Union', waarbij jongeren de dagelijkse werking van zowel de Europese Commissie als het Parlement ensceneren. Ernaar gevraagd, schreef ik volgende bedenking over de nood aan een gezamenlijk Europees standpunt inzake Buitenlandse Zaken.
As history repeats itself, there can be absolutely no doubt about the need for a joint foreign policy within the European Union. With its two World Wars and dozens of other conflicts, the 20th century was by far the bloodiest era in human history. If we want to avoid such disasters in the future, it’s necessary that Europe starts speaking with one voice. Because that’s the only way we will have our say in this globalising world, where countries with a newfound military ambition like China, India and Iran join superpowers like the United States and Russia. Alone, none of the European countries can compete with them, while together we can stress the need for peace in the world, especially in Africa.
For instance China is rapidly gaining influence in that continent by offering weapons in exchange for fuel, needed for its thirsty economy. Only by speaking with one voice, the European Union can make a fist and start working on peace in that region.
Also in the Middle East, a joint European opinion is much needed, because we can’t just leave that conflict in the hands of the United States. They are just too much in favour of Israel and not keen on finding a solution in which both parties are equally benefiting.
But not only concerning other continents, also in Europe itself, its very important for the European Union to have all the eyes in one direction. If we don’t want to end up with the United States, again cleaning the mess in our backyard, like with the Balkan clash in the nineties, one foreign policy for the EU is much needed. Especially with Russia who’s becoming very keen on increasing its influence in former Sovjet States like Ukraine, Georgia and Armenia.
As history repeats itself, there can be absolutely no doubt about the need for a joint foreign policy within the European Union. With its two World Wars and dozens of other conflicts, the 20th century was by far the bloodiest era in human history. If we want to avoid such disasters in the future, it’s necessary that Europe starts speaking with one voice. Because that’s the only way we will have our say in this globalising world, where countries with a newfound military ambition like China, India and Iran join superpowers like the United States and Russia. Alone, none of the European countries can compete with them, while together we can stress the need for peace in the world, especially in Africa.
For instance China is rapidly gaining influence in that continent by offering weapons in exchange for fuel, needed for its thirsty economy. Only by speaking with one voice, the European Union can make a fist and start working on peace in that region.
Also in the Middle East, a joint European opinion is much needed, because we can’t just leave that conflict in the hands of the United States. They are just too much in favour of Israel and not keen on finding a solution in which both parties are equally benefiting.
But not only concerning other continents, also in Europe itself, its very important for the European Union to have all the eyes in one direction. If we don’t want to end up with the United States, again cleaning the mess in our backyard, like with the Balkan clash in the nineties, one foreign policy for the EU is much needed. Especially with Russia who’s becoming very keen on increasing its influence in former Sovjet States like Ukraine, Georgia and Armenia.
2 januari 2008
Man van het jaar 2008
We werden de afgelopen dagen weer om de oren geslagen met lijstjes allerhande! Daarin werd er teruggeblikt op het voorbije jaar. Voor de verandering doe ik eens het omgekeerde! Na een blik in mijn glazen bol, kies ik mijn 'Persoon van het Jaar' reeds aan het begin van 2008.
Daarbij valt de keuze op de Franse president Nicolas Sarkozy. Erg verwonderlijk is dat natuurlijk niet, want afgelopen jaar was hij al een gevaarlijke outsider voor de titel. Maar het komende jaar zal hij pas echt alle remmen los gooien. Vanaf 1 juli wordt Frankrijk immers voor zes maanden voorzitter van de Europese Unie, en wees maar zeker dat hij dit niet onopgemerkt voorbij zal laten gaan. Hij wil immers niet onderdoen voor 'Das Mädchen', de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Zij slaagde er namelijk in om tijdens het voorzitterschap van Duitsland een akkoord over de vertimmerde Europese Grondwet te bereiken.
Maar eerst is het aan Slovenië om de voorzittershamer te hanteren. De weg die deze Balkanstaat de laatste vijftien jaar afgelegd heeft, is zonder meer indrukwekkend. Begin vorige eeuw nog een deel van het afbrokkelende Joegoslavië, is het anno 2008 één van de beste leerlingen van de Europese klas. Het werd daarvoor vorig jaar ook beloond met toetreding tot de Eurozone.
Tijdens haar voorzitterschap krijgt het echter af te rekenen met een klepper van formaat: de kwestie Kosovo. Her en der in Europa gaan sommigen er nogal vlug vanuit dat Slovenië dit varkentje wil eens snel zal wassen. Balkanlanden onder één, weet je wel. De kans is echter niet gering dat het dossier Kosovo enkele maten te groot is voor deze nog jonge natie.
Het is daar dat Nicolas Sarkozy opduikt in dit verhaal. Eenmaal hij op 1 juli 2008 de voorzittershamer in handen krijgt, zal hij er alles aan doen om de Europese neuzen in dezelfde richting te duwen. Want als één iemand daar toe in staat is, dan wel Sarkozy. Momenteel lopen ze in Frankrijk trouwens al flink warm, want in meer dan honderd landen van de wereld doen de Franse ambassades nu reeds dienst als vertegenwoordiging van de Europese Unie, omdat Slovenië daar zelf nog geen diplomatieke vertegenwoordiging heeft.
Zowel voor Sarkozy als voor de Europese Unie en Kosovo, kon het EU-voorzitterschap van Frankrijk op geen beter moment komen. De fiere natie heeft immers, na de kleurloze periode Chirac en het fiasco van het grondwetreferendum, dringend iets goed te maken op het Europese forum.
Wedden dat hij ons zal verbazen? Hij weet immers als geen ander; 'ensemble, tout devient possible!'
Daarbij valt de keuze op de Franse president Nicolas Sarkozy. Erg verwonderlijk is dat natuurlijk niet, want afgelopen jaar was hij al een gevaarlijke outsider voor de titel. Maar het komende jaar zal hij pas echt alle remmen los gooien. Vanaf 1 juli wordt Frankrijk immers voor zes maanden voorzitter van de Europese Unie, en wees maar zeker dat hij dit niet onopgemerkt voorbij zal laten gaan. Hij wil immers niet onderdoen voor 'Das Mädchen', de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Zij slaagde er namelijk in om tijdens het voorzitterschap van Duitsland een akkoord over de vertimmerde Europese Grondwet te bereiken.
Maar eerst is het aan Slovenië om de voorzittershamer te hanteren. De weg die deze Balkanstaat de laatste vijftien jaar afgelegd heeft, is zonder meer indrukwekkend. Begin vorige eeuw nog een deel van het afbrokkelende Joegoslavië, is het anno 2008 één van de beste leerlingen van de Europese klas. Het werd daarvoor vorig jaar ook beloond met toetreding tot de Eurozone.
Tijdens haar voorzitterschap krijgt het echter af te rekenen met een klepper van formaat: de kwestie Kosovo. Her en der in Europa gaan sommigen er nogal vlug vanuit dat Slovenië dit varkentje wil eens snel zal wassen. Balkanlanden onder één, weet je wel. De kans is echter niet gering dat het dossier Kosovo enkele maten te groot is voor deze nog jonge natie.
Het is daar dat Nicolas Sarkozy opduikt in dit verhaal. Eenmaal hij op 1 juli 2008 de voorzittershamer in handen krijgt, zal hij er alles aan doen om de Europese neuzen in dezelfde richting te duwen. Want als één iemand daar toe in staat is, dan wel Sarkozy. Momenteel lopen ze in Frankrijk trouwens al flink warm, want in meer dan honderd landen van de wereld doen de Franse ambassades nu reeds dienst als vertegenwoordiging van de Europese Unie, omdat Slovenië daar zelf nog geen diplomatieke vertegenwoordiging heeft.
Zowel voor Sarkozy als voor de Europese Unie en Kosovo, kon het EU-voorzitterschap van Frankrijk op geen beter moment komen. De fiere natie heeft immers, na de kleurloze periode Chirac en het fiasco van het grondwetreferendum, dringend iets goed te maken op het Europese forum.
Wedden dat hij ons zal verbazen? Hij weet immers als geen ander; 'ensemble, tout devient possible!'
30 december 2007
ambigue overheid
Zondag is eens te meer rustdag! Zeker na het bezoek aan de Irish Pub van gisteren. Eindelijk ook tijd om de, steevast té dikke, weekendkrant te lezen.
’s Avonds ben ik uitgenodigd bij buren voor een Nieuwjaarsdiner. Net zoals met Kerstmis, staat de tafel ook nu bomvol eten. In Cyprus werken ze niet, zoals in België, met verschillende gangen. Al het eten komt in één keer op tafel, en iedereen kan combineren zoveel hij wil. Na het eten volgt uiteraard het dessert, en ook dat is in buffetvorm. Naast taart, zijn er koekjes, pudding, chocolade, fruit, noten, pralines en nog wat ander snoep.
We hebben het ondermeer over hoe moeilijk het Griekse alfabet is (onze P bijvoorbeeld, lezen zij als een R) en over de verschillen bij het vieren van Kerstmis en Nieuwjaar. Met oudejaarsavond bijvoorbeeld, gaan de discotheken en pubs hier pas open om één uur ’s nachts. Tot die tijd blijven de jongeren thuis, omdat de effectieve overgang van oud naar nieuw thuis, in familiekring, gevierd wordt. Pas na één uur maken ze zich klaar om uit te gaan. Rond een uur of zeven trekken ze dan naar het centrum om te ontbijten.
Een onderwerp waar we wel hetzelfde over denken, is de mogelijke toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Net als mezelf, is de overgrote meerderheid van de Cyprioten rabiaat tegen toetreding van de Islamstaat. Niet alleen omdat ze vrezen dat ze dan helemaal niks meer te zeggen hebben in Brussel (ze zouden immers maar 1 of 2 Europarlementsleden overhouden), maar bovenal natuurlijk vanwege de zèèr gespannen verhoudingen met Turkije, veroorzaakt door de Turkse invasie in 1974.
Zo is de moeder van de gastheer opgegroeid in een dorp nabij Famagusta, maar ten tijde van de invasie werd ze zonder pardon verdreven uit het bezette gebied, waarbij ze heel wat bezittingen moest achterlaten. En ook al bezitten ze nog steeds de eigendomspapieren, toch wordt hun huis nu bewoond door een Turkse familie (die ze nog nooit gezien hebben), zonder dat die daar huur of wat dan ook voor betalen. Hun moeder kreeg wel een huis ter beschikking van de Cypriotische overheid, maar dat is uiteraard niet van haar. Ze kan het dus ook niet verkopen…
Die Cypriotische overheid houdt er trouwens een ambigue houding op na in de kwestie. Het officiële standpunt van de regering is er één pro toetreding, omdat men zo van Turkije een terugtrekking uit het Noorden kan eisen, in ruil voor lidmaatschap van de EU. Maar officieus zijn alle partijen fel tegenstander van een mogelijke toetreding. Ze willen de Turken, en met hen de Islam, namelijk het liefst van al buiten Fort Europa houden, zodat ze er zo min mogelijk mee te maken hebben. Van het delen van een gemeenschappelijke munt, met name de Euro, kan al helemaal geen sprake zijn.
2008 kondigt zich dan ook aan als een spannend jaar, want veel zal afhangen van wie de nieuwe president wordt.
’s Avonds ben ik uitgenodigd bij buren voor een Nieuwjaarsdiner. Net zoals met Kerstmis, staat de tafel ook nu bomvol eten. In Cyprus werken ze niet, zoals in België, met verschillende gangen. Al het eten komt in één keer op tafel, en iedereen kan combineren zoveel hij wil. Na het eten volgt uiteraard het dessert, en ook dat is in buffetvorm. Naast taart, zijn er koekjes, pudding, chocolade, fruit, noten, pralines en nog wat ander snoep.
We hebben het ondermeer over hoe moeilijk het Griekse alfabet is (onze P bijvoorbeeld, lezen zij als een R) en over de verschillen bij het vieren van Kerstmis en Nieuwjaar. Met oudejaarsavond bijvoorbeeld, gaan de discotheken en pubs hier pas open om één uur ’s nachts. Tot die tijd blijven de jongeren thuis, omdat de effectieve overgang van oud naar nieuw thuis, in familiekring, gevierd wordt. Pas na één uur maken ze zich klaar om uit te gaan. Rond een uur of zeven trekken ze dan naar het centrum om te ontbijten.
Een onderwerp waar we wel hetzelfde over denken, is de mogelijke toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Net als mezelf, is de overgrote meerderheid van de Cyprioten rabiaat tegen toetreding van de Islamstaat. Niet alleen omdat ze vrezen dat ze dan helemaal niks meer te zeggen hebben in Brussel (ze zouden immers maar 1 of 2 Europarlementsleden overhouden), maar bovenal natuurlijk vanwege de zèèr gespannen verhoudingen met Turkije, veroorzaakt door de Turkse invasie in 1974.
Zo is de moeder van de gastheer opgegroeid in een dorp nabij Famagusta, maar ten tijde van de invasie werd ze zonder pardon verdreven uit het bezette gebied, waarbij ze heel wat bezittingen moest achterlaten. En ook al bezitten ze nog steeds de eigendomspapieren, toch wordt hun huis nu bewoond door een Turkse familie (die ze nog nooit gezien hebben), zonder dat die daar huur of wat dan ook voor betalen. Hun moeder kreeg wel een huis ter beschikking van de Cypriotische overheid, maar dat is uiteraard niet van haar. Ze kan het dus ook niet verkopen…
Die Cypriotische overheid houdt er trouwens een ambigue houding op na in de kwestie. Het officiële standpunt van de regering is er één pro toetreding, omdat men zo van Turkije een terugtrekking uit het Noorden kan eisen, in ruil voor lidmaatschap van de EU. Maar officieus zijn alle partijen fel tegenstander van een mogelijke toetreding. Ze willen de Turken, en met hen de Islam, namelijk het liefst van al buiten Fort Europa houden, zodat ze er zo min mogelijk mee te maken hebben. Van het delen van een gemeenschappelijke munt, met name de Euro, kan al helemaal geen sprake zijn.
2008 kondigt zich dan ook aan als een spannend jaar, want veel zal afhangen van wie de nieuwe president wordt.
25 november 2007
de schuld van Brussel
De zondag staat alom bekend als rustdag en dat breng ik vandaag ook in de praktijk. Voor het eerst heb ik niks te doen en plan ik om de hele dag op mijn appartement te blijven. Nadat ik eerst een hele tijd in mijn bed naar Pop Classics op één van de Engelstalige radiostations die Cyprus rijk is, lig te luisteren besluit ik uiteindelijk toch op te staan voor een laat ontbijt. Of een vroege lunch, al wordt dat tegenwoordig met een modieus woord brunch genaamd.
Na de middag wachten mij enkele huishoudelijke taken met eerst de afwas, daarna die andere soort was (die met de waspoeder), en vervolgens het buitenzetten van de vuilniszak. En terwijl we in Vlaanderen stilaan voor elke soort een eigen afvalemmer hebben, gooit men in Cyprus nog steeds alles in één zak. Dat was in het begin wel even wennen. Ik bleef de lege flessen maar naast de vuilniszak plaatsen, in afwachting van een lading blauwe exemplaren. Vlamingen zijn niet voor niks Europees sorteerkampioen!
Maar door de toetreding van Cyprus tot de Europese Unie, zijn ook hier de dagen van de omnivuilzak geteld. In bepaalde wijken van Nicosia is het sorteren onlangs ingevoerd, terwijl de andere buurten volgen binnen enkele maanden. Uiterlijk in 2009 moet de rest van het eiland volgen, omdat "Brussel" het nu eenmaal zo wil... Het is ook hier een veelgebruikte tactiek om alles op de kap van Brusselse EU-ambtenaren af te schuiven...
Op de terugweg van de container loop ik de buurvrouw (van flat 401) tegen het lijf. Ze nodigt mij meteen uit voor een kopje koffie, iets waar ik graag op inga. Ze vertelt over haar dochter die voor een jaar in London studeert, en maar met moeite kan wennen aan het klimaat in de Engelse hoofdstad. Ik antwoord dat ik daar als Belg volledig kan inkomen, en dat ik maar al te blij ben dat ik de omgekeerde beweging heb gemaakt.
's Avonds verlaat ik toch even mijn appartement om in één van de vele plaatselijke bakkerijen wat avondeten in te slaan. Ik kies voor een heerlijke Apfelstrüdel en enkele donuts. Terug op het appartement kruip ik al vlug onder de wol om te genieten van het eerste seizoen van de HBO-serie Entourage. En zoals met elke HBO-serie (cf. Sopranos, Six Feet Under, Sex & the City, ...), is ook deze serie een pareltje die je zeker es moet bekijken. Op DVD weliswaar, want op Kanaaltwee wordt deze reeks véél te laat uitgezonden.
Na de middag wachten mij enkele huishoudelijke taken met eerst de afwas, daarna die andere soort was (die met de waspoeder), en vervolgens het buitenzetten van de vuilniszak. En terwijl we in Vlaanderen stilaan voor elke soort een eigen afvalemmer hebben, gooit men in Cyprus nog steeds alles in één zak. Dat was in het begin wel even wennen. Ik bleef de lege flessen maar naast de vuilniszak plaatsen, in afwachting van een lading blauwe exemplaren. Vlamingen zijn niet voor niks Europees sorteerkampioen!
Maar door de toetreding van Cyprus tot de Europese Unie, zijn ook hier de dagen van de omnivuilzak geteld. In bepaalde wijken van Nicosia is het sorteren onlangs ingevoerd, terwijl de andere buurten volgen binnen enkele maanden. Uiterlijk in 2009 moet de rest van het eiland volgen, omdat "Brussel" het nu eenmaal zo wil... Het is ook hier een veelgebruikte tactiek om alles op de kap van Brusselse EU-ambtenaren af te schuiven...
Op de terugweg van de container loop ik de buurvrouw (van flat 401) tegen het lijf. Ze nodigt mij meteen uit voor een kopje koffie, iets waar ik graag op inga. Ze vertelt over haar dochter die voor een jaar in London studeert, en maar met moeite kan wennen aan het klimaat in de Engelse hoofdstad. Ik antwoord dat ik daar als Belg volledig kan inkomen, en dat ik maar al te blij ben dat ik de omgekeerde beweging heb gemaakt.
's Avonds verlaat ik toch even mijn appartement om in één van de vele plaatselijke bakkerijen wat avondeten in te slaan. Ik kies voor een heerlijke Apfelstrüdel en enkele donuts. Terug op het appartement kruip ik al vlug onder de wol om te genieten van het eerste seizoen van de HBO-serie Entourage. En zoals met elke HBO-serie (cf. Sopranos, Six Feet Under, Sex & the City, ...), is ook deze serie een pareltje die je zeker es moet bekijken. Op DVD weliswaar, want op Kanaaltwee wordt deze reeks véél te laat uitgezonden.
Abonneren op:
Posts (Atom)