Wall-E

Ik ben al sinds jaar en dag fan van animatiefilms. Het is dan ook altijd uitkijken naar de nieuwste release van de wonderboys van Pixar, de enige studio waarvan je zeker bent dat hun je geld waard zijn.

Enkele weken geleden zag ik hun nieuwste creatie, Wall-E, in de bioscoop. Persoonlijk vind ik het de beste Pixarfilm in jaren. Grappig, origineel en met een laagje maatschappijkritiek zonder dat het moraliserend wordt (zoals bij moederbedrijf Disney soms het geval is). Hierboven zie je de teaser voor de film, die eind januari werd uitgezonden tijdens de Super Bowl.

En dat ze al een tijdje met het idee voor de film in hun hoofd zaten blijkt uit onderstaand filmpje. Zowel in Toy Story, Cars als The Incredibles duikt Wall-E plots in de achtergrond op bij wijze van Easter Egg.

LOFT: vanaf oktober in de bioscoop

De langverwachte nieuwe film van Eric Van Looy en Bart De Pauw, Loft, is vanaf eind oktober te bekijken in de filmzaal. De trailer kan je echter vandaag al op deze blog bekijken!

The Dark Knight

Zojuist The Dark Knight gaan zien in de bioscoop. Zeker de moeite, en niet alleen omdat Heath Ledger legendarisch is als The Joker. De film is allesbehalve een zoveelste comic book verfilming, maar juist een verrassend staaltje Hollwyood escapisme. Hieronder nog es de trailer.



Het voordeel aan Ierse bioscopen is dat films hier veel sneller na de Hollywood release in de zalen komen. Terwijl bepaalde films in Vlaanderen nog in de zalen moeten komen, zijn ze hier in Ierland al verschenen op DVD.

Maar na vergelijkingen met zowel Cypriotische als Ierse bioscopen, kan ik met zekerheid stellen dat Kinepolis er met kop en schouder bovenuit steekt. Kan ook moeilijk anders, gezien de roots van deze internationale bioscoopgroep in Harelbeke, meer bepaald in Cinema Majestic, liggen...

Gezien: Vermist, Jan Verheyen

Het gaat goed met de Vlaamse film. De ene productie volgt de andere op, en ze worden nog goed bekeken ook. Maar dat laatste is voor Jan Verheyen eigenlijk nooit een probleem geweest. Ook voor zijn nieuwste film, Vermist, zal het publiek opnieuw talrijk naar de bioscoop trekken. Ervaren rot Verheyen is dus de regisseur, en dat merk je aan de film. Er is de uitstekende cast met naast klassebakken als Koen De Bouw ook jong talent als Stan van Samang en Catherine Kools. Die laatste twee komen in de film echter maar beperkt aan bod. Niettemin schoon volk, en dat wordt met de talloze close ups nog beklemtoond.

Daarnaast is er het aangrijpend verhaal van een tienermeisje dat verdwenen is na een nachtje stappen. Een plot die zeker in ons land nog steeds het nodige losmaakt. Omdat we in de film de Cel Vermiste Personen volgen, draait alles rond de zoektocht naar het slachtoffer. En dat is meteen een heel andere insteek dan bij andere policiers, waar de dader van het misdrijf centraal staat. Naar de dader wordt er in Vermist natuurlijk ook gezocht, maar dat is gewoon één van de manieren om aanwijzingen te verzamelen voor het echte werk, de zoektocht naar het tienermeisje. En dat zorgt meteen voor een emotionele lading gedurende de film.

Het is de eerste policier van Verheyen, en hij heeft zich duidelijk meer laten leiden door Amerikaanse voorbeelden, dan door pakweg Engelse of Franse politiefilms. Hij doet daardoor een beetje denken aan De Zaak Alzheimer. De film richt zich dan ook in de eerste plaats tot het jonge VT4-publiek dat misdaadseries als CSI:Miami en Numbers gewoon is. Een gegeven dat vooral ook in de serie volop tot uiting zal komen. Enig nadeel daaraan is dat het flashy lettertype nogal onduidelijk is, wat het soms moeilijk om volgen maakt.

Verder is dit best een vermakelijke film, die ook op scenarieel vlak meer dan zijn best doet. Een nieuwe ‘Zaak Alzheimer’ is het niet, maar Jan Verheyen stelt opnieuw niet teleur en zorgt voor een avond topentertainment van eigen bodem.

Meer over vermist op TV-Visie.be

Interview: Koen De Bouw speelt in nieuwe film Vermist

Voor fans van Koen De Bouw breken heuglijke tijden aan. Niet alleen is hij nog altijd te zien als presentator van Groene Vingers, het tuinmagazine van VTM. Hij speelt ook de hoofdrol in ‘Vermist’, de nieuwe film van Jan Verheyen die later op VT4 een vervolg krijgt als volwaardige TV-serie. En volgend jaar is hij dan weer te zien in de nieuwe film Loft van Eric Van Looy. Koen De Bouw is dan ook zonder twijfel één van de meest gevraagde acteurs van het land. ‘Ik heb geluk gehad’, beaamt hij. ‘Maar ik heb er ook altijd keihard voor gewerkt.’

Hoe voelt om als ervaren acteur op de set te staan met een ploeg vol jonge beloftevolle acteurs?

Ik heb eigenlijk dat gevoel nooit gehad. Want met Kevin heb ik al twee films gedraaid, voor Koning van de Wereld zat ik drie maanden in Cuba met hem. En ook Windkracht 10 heb ik samen met hem gedraaid, dus we kunnen elkaar wel al wat langer. En zowel Cathérine als Stan, en zeker Joke, hebben toch ook al wat bezig geweest, dus ik had zeker niet het gevoel om met beginnelingen te werken. Helemaal niet zelfs.

Deze film is uw eerste samenwerking met regisseur Jan Verheyen. Hoe viel dat mee?

Dat is geweldig meegevallen. Het werd tijd dat we eens iets samen konden doen, want in het verleden lukte het nooit. Hij is een zeer intelligente man, met een zeer opmerkzame geest. Hij heeft goede oren en ogen, en dat is iets wat ik als acteur graag heb. Omdat je als acteur, je toch vaak in heel kleine nuances probeert uit te drukken, en dan is het leuk dat mensen het opmerken. Ook als het niet juist zit, en dat is bij Jan absoluut het geval. Daarnaast heeft hij een goed gevoel voor humor en is hij heel sociaal. Hij is op een goede manier aanwezig op de set, en dat alles samen maakt dat je een topgevoel aan het samenwerken met Jan overhoudt.

Vermist is niet alleen een film, maar ook een tv-serie. Dit wordt je eerste lange rol in een tv-reeks sinds Wittekerke.

Eigenlijk niet, want intussen is er Stille Waters geweest én Sedes en Belli. Maar het klopt dat ik voornamelijk films heb gedraaid. Een paar minder gekende, maar ook enkele grote producties. Zo heb ik de hoofdrol gespeeld in ‘De Indringer’, ‘De Zaak Alzheimer’ en ‘Verlengd Weekend’ die toch allemaal een groot publiek hebben aangetrokken.

Maar in tegenstelling tot een film vergt een televisieserie toch een engagement van een langere duur. Was je daar opnieuw aan toe of kwam het gewoon goed uit?

Oorspronkelijk werd Vermist alleen als film gepresenteerd. Maar al snel bleek dat het materiaal breed genoeg was om er ook een serie aan vast te koppelen. Het opnemen van het eerste seizoen nam zeven maanden in beslag, en dat is inderdaad meer dan bij een film. En de kwaliteit die men het wilde meegeven, maakte dat het zeven erg zware maanden waren, ook al telt het eerste seizoen maar negen afleveringen, en niet de gebruikelijke dertien.

Dus toch wel opgelucht dat het einde in zicht is?

Absoluut! Jazeker, want ik ben echt kapot.

Vermist is meteen ook het eerste grote fictieproject van VT4. Brengt dat enige druk met zich mee?

Je probeert natuurlijk altijd uw maximum kwaliteit te brengen. Dus die druk is er altijd. Het is een druk die je aan jezelf verplicht bent. Maar het is inderdaad de eerste grote reeks die VT4 maakt, en dat duidt op de potentie van een zender, want fictie is nog steeds het duurste tv-genre. Wanneer bepaalde zenders hun fictie-aanbod (VRT, red.) moeten afbouwen is het altijd leuk vast te stellen dat andere groepen hun aanbod stilaan opbouwen.

VT4 richt zich tot een jonger publiek, wat ook tot uiting komt in Vermist. Het is allemaal iets flitsender, iets eigentijdser. Hoe heb je dat op de set ervaren?

Het finale eindresultaat heb ik natuurlijk nog niet gezien, dus daar kan ik nog niets over zeggen. Ik weet wel dat het tempo waartegen wij opgenomen hebben onhoudbaar is. Zeker voor mij, daar ben ik echt wel over de grens gegaan. Nu ja, het is altijd leuk om met uw grenzen kennis te maken. Dat zijn momenten die je moet koesteren en die lessen moet je onthouden.

Jan Verheyen staat alom bekend als een regisseur die zich richt tot het brede publiek, eerder dan een arthouse director. Dat kom ook tot uiting in de film en de serie, die eerder doen denken aan CSI dan aan Inspector Morse.

Ja, inderdaad. Er is niks mis met Morse, maar jongeren zijn nu eenmaal gewend om in aanraking te komen met dat soort snelheid, dus daar kan je niet omheen. Voor mij als acteur is het boeiend om zoiets te doen, om die grenzen te verkennen en te zien wat er bij ons mogelijk is. Natuurlijk, het budget waar wij een hele film moeten van draaien, besteden zij louter en alleen aan catering! Wij zitten dus met veel beperktere middelen, daar kan je niet naast.

Maar als je dan ziet wat wij met die beperkte middelen toch kunnen realiseren. Toen ik de film voor het eerst zag, dacht ik bij mezelf; Jezus, hebben wij dat op 24 dagen voor elkaar gekregen. Hallucinant! Nu, het verhaal leent er zich ook wel toe. Want ik ben absoluut geen pleitbezorger om voortaan elke film op zo’n korte tijd te draaien, zeker niet!

Verlengd weekend werd in nog minder tijd, in amper 17 dagen tijd, ingeblikt.

Het verhaal was daar natuurlijk ook naar geschreven, omdat je met een eenheid van plaats zit. De drie hoofdrolspelers bevonden zich in dezelfde villa, waardoor bijna alle scènes zich daar afspelen en je niet constant de hele set moet verhuizen.

De opnames voor de serie zitten er bijna op. Wat brengt de toekomst?

Nog dit jaar herneem ik een theatervoorstelling, die we vorig jaar gebracht hebben, Una Giornata Particulare, wat zoveel betekent als ‘een bijzondere dag’. Vanaf januari speel ik dan een hoofdrol in de nieuwe langspeelfilm van Eric Van Looy, Loft, naar een scenario van Bart De Pauw, waarna ik opnieuw het theater in ga.

Daarnaast ben je ook bekend als het gezicht van Groene Vingers op VTM.

Dat gaat natuurlijk ook door. Toen het voorstel kwam om Groene Vingers te presenteren, voelde ik mij direct aangesproken. Ik heb er wel enkele weken over nagedacht, maar ik heb dan besloten om mijn hart te volgen, omdat tuinieren en de natuur toch wel één van mijn passies is, en ik heb er tot op vandaag nog geen spijt van gehad. Voor Groene Vingers nemen we één dag per week op in de mooiste tuinen en arboreta van Vlaanderen, en dat is een dag waar ik elke keer weer naar uitkijk.

Niet jaloers dat je de rol van tieneridool zal kwijtraken aan Stan van Samang en Kevin Janssens?

Nee hoor, helemaal niet! Ze mogen het hebben. Ik heb het zelfs altijd bevochten, ook al merk ik dat het nog altijd aanwezig is. Want het is veel te tijdelijk om daar uw vak van te maken, van het tieneridoolschap!

(c) Ben Labbe - TV-visie.be