Vitaya wordt volwaardige zender

Na zes jaar is Vitaya uitgegroeid tot een volwaardige zender. Dat bleek ook uit de presentatie van de najaarsprogramma’s. Naast typisch vrouwelijke programma’s als ‘Debbie Travis’ brengt de zender ook Nederlandstalige topfictie en een diepzinnige talkshow met Julien Vrebos, ‘die niet zou misstaan op Canvas’ aldus woordvoerder Annemie Hoet.

“Ondanks de toegenomen concurrentie, slaagt Vitaya er jaar na jaar in te groeien, zonder zijn specifieke doelgroep te verliezen”, liet gedelegeerd bestuurd Yvette Mignolet verheugd weten. Ook in prime time groeit de zender verder door, dankzij de Britse soap Coronation Street en de populaire Australische ziekenhuisserie ‘All Saints’. Afgelopen zomer bereikte deze laatste zelfs een piek van 18,1% op de doelgroep VVA 18-44.

“En in tegenstelling tot onze concurrenten (lees: VijfTV), slaagt Vitaya erin om een ‘jong en beroepsactief’ publiek te bereiken uit de hogere sociale klassen”, aldus de zender. Dat maakt de zender erg aantrekkelijk voor adverteerders, omdat ze die doelgroep anders maar moeillijk bereiken. Daarom investeert Vitaya nog meer in verdiepende televisie, zoals ‘Zuiderlandse Zaken’, waarin een Vlaamse garagist en een politie-agente op bezoek gaan bij een collega uit respectievelijk Vietnam en Congo. Het programma wordt gesponsord door de Vlaamse Regering, die op deze manier de Milleniumdoelstellingen onder de aandacht wil brengen.

In de talkshow ‘Onder de Witte Eiken’ praat cineast Julien Vrebos met Bekende Vlamingen die een zelfgekozen gast meebrengen naar het Zuiden van Frankrijk. Met de prachtige natuur als decor, wil hij de mens achter de bekende persoonlijkheid naar boven brengen. Zo heeft hij het met Jean-Luc Dehaene eens niet over de politiek of de voetbal, en slaagt hij er in om de ‘serieuze’ Inge Vervotte, die Stijn Meuris als gast meebracht, aan het lachen te brengen. Ook vader en zoon Bert & Vic Anciaux, Patrick Janssens, Walter Zinzen, Johan Verminnen, Raymond van het Groenewoud en Jean-Marie Dedecker zakten naar het Zuiden van Frankrijk af voor een goed gesprek waarbij de gasten de tijd krijgen om rustig hun verhaal te vertellen.

Een andere topper is de fictiereeks ‘Spoorloos Verdwenen’, die al een tijdje met veel succes te zien is op de Nederlandse omroep Avro. In elke aflevering probeert een gespecialiseerd rechercheteam een verdwijningzaak op te lossen. De hoofdvraag is dus niet ‘wie heeft het gedaan?’ maar wel ‘wat is er gebeurd?’. In de hoofdrollen zien we Jennifer Hoffman (bekend van Westenwind), Cas Jansen en Chris Tates.

In het derde seizoen van 1000 seconden krijgt topkok Wout Bru niet langer Eric Goossens, maar wel Alain Grootaers aan zijn zijde. Samen gaan ze de uitdaging aan om in 1000 seconden een voorgerecht, hoofdgerecht én dessert klaar te maken. Ook nieuw,en van eigen bodem, is Klussen met Roger. Hij is de reddende engel voor alle mannen met twee linkerhanden.

Verder serveert Vitaya nieuwe afleveringen van zijn bestaande succesnummers ‘De eerste 48 uren’, Een plek onder de zon, Helse bruiden en Kroostkoorts. . Ook voor de fans van All Saints is er goed nieuws. Vitaya zond namelijk eerst de jaargangen 5 tot en met 8 uit van deze Australische doktesserie. Maar omdat de serie zo’n voltreffer is, heeft het ook de seizoenen 1 tot 4 aangekocht, en die worden op dit moment uitgezonden. En volgend jaar serveert de zender dan gloednieuwe afleveringen van reeks 9.

VTM is klaar voor het najaar

Aan de Medialaan is men helemaal klaar voor het komende najaar. Het grote publiek kan komende zondag met heel wat nieuwe programma’s kennismaken, de pers kreeg vandaag al een voorproefje. Zo mag je vanaf september nieuwe afleveringen verwachten van de Supernanny, en De Planckaerts nemen de draad terug op waar ze die eind juni lieten vallen.

Wendy Bosmans herneemt dus haar rol als redder in nood van families met opgroeiende kinderen. Persoonlijk vindt ze deze tweede jaargang een heel stuk beter dan de eerste reeks. “Het is een heel stuk herkenbaarder, we zoeken niet langer de extremen op. Ik ben er zeker van dat de mensen thuis op bepaalde momenten gaan denken van ‘hey, daar worstel ik ook vaak mee’ of ‘goed om weten, dat ga ik volgende keer ook zo doen’. Dat is ook één van de voornaamste redenen om te kijken, omdat ze zich in de situaties herkennen en meeleven met de families waar ik op bezoek ga.” Daarnaast blijkt dat heel wat mensen ook kijken, zodat ze achteraf zichzelf kunnen troosten met de gedachte van ‘eigenlijk heb ik het nogal getroffen met mijn kinderen, want zo erg als bij die families is het bij ons thuis toch nooit.’

En dat iedereen wel eens met opvoedingsproblemen kampt, blijkt uit het feit dat ook ex-Rode Duivel Dirk Huysmans de Supernanny over de vloer krijgt. Het is echter wel zo dat men niet specifiek op zoek ging naar Bekende Vlamingen. “Maar het betekent natuurlijk evenmin dat we hen moeten gaan uitsluiten van deelname aan het programma. Temeer daar de gezinssituatie van Dirk Huysmans zich uitstekend leent voor het programma. Samen met zijn dochter is de voormalig Rode Duivel namelijk ingetrokken in het huis van zijn nieuwe vriendin Inge en haar zoon. De aanpassing aan de nieuwe gezinssituatie verloopt voor de kinderen echter heel moeizaam. Meteen kunnen we de vele specifieke problemen waar nieuw-samengestelde gezinnen mee kampen, onder de aandacht brengen”, aldus de producer van Supernanny.

Vanaf september krijgen we ook elke week opnieuw een inkijk bij de familie Planckaert. Net voor de zomer zagen we hoe Magali en Francesco zich opmaakten voor de geboorte van hun eerste kindje. In de nieuwe afleveringen is het eindelijk zover, en maken we de geboorte van dichtbij mee. Samen met die andere kersverse mama, Stephanie, en haar vriend Christopher volgen we dan weer de pogingen van dochter Illuna om letterlijk een stapje in de wereld te zetten. Daarnaast natuurlijk ook een flinke brok wielrennen, met papa Francesco die misschien de wielrennen wel voorgoed moet opgeven en renner in spe Junior.

Het eerste programma van het nieuwe seizoen is echter vanaf maandag al te zien. Vanaf dan presenteert Koen Wauters namelijk zijn quizshow “1&70”. En volgend weekend start VTM met een eerste klepper van formaat. Samen met de Nederlandse commerciële zender RTL 4 zendt het namelijk acht weken lang het ijsspektakel ‘Dancing on Ice’ uit, waarbij 5 Bekende Vlamingen en evenveel Nederlanders strijden om de titel van beste ijsschaatser.

Overigens maakt ook KANAALTWEE zich stilaan klaar voor het nieuwe televisieseizoen. Zo brengen ze volgende week rechtstreeks verslag uit van de Champions League. Naast een flinke portie voetbal, trekt de tweede zender uit Vilvoorde vooral de buitenlandse kaart met een batterij blockbusters en enkele absolute topseries (Prison Break, My Name is Earl). Wat eigen producties betreft, brengt KANAALTWEE nieuwe afleveringen van Trigger Happy en zoekt het naar dé Pokerkampioen van Vlaanderen.

Interview: Chris & Lut, finalisten Peking Express

Ze begonnen aan Peking Express als volslagen onbekenden voor elkaar, maar gaandeweg dwongen ze elkaars respect af en uiteindelijk werden ze zelfs vriendinnen. En dat het goed klikt tussen beide dames, blijkt niet alleen uit het feit dat ze doorstootten naar de finale. Tijdens het interview gebeurde het meermaals dat de beide dames op hetzelfde moment hetzelfde antwoordden.

Welk van de vijf doorkruiste landen heeft het meeste indruk op jullie nagelaten?
Lut: Ongetwijfeld Tibet. Dan Laos, Cambodja en China. Vietnam het laatst, want het is er veel te druk. Daar is het echt vies en te industrieel. Terwijl Tibet, dat is echt een andere wereld. Hoe die monniken daar leven, prachtig.

Was dat het doel? Tibet halen?
Samen: Zeker, we wilden Tibet. Finale of niet, dat speelde minder. Maar Tibet zouden we halen. Dat was het doel en we wisten ook dat dat erin zat.

Zijn jullie ook vrienden geworden?
Lut: We gingen voluit voor hetzelfde, en dat is voldoende. We kenden het spel, en moesten eigenlijk geen vriendjes worden, zolang we maar aan hetzelfde zeil trokken. Maar we zijn het uiteindelijk wel geworden. Ik denk dat het zo goed klikte tussen ons omdat we beiden zo nuchter zijn. What you see, is what you get.
Chris: We zijn maatjes geworden, maar geen dikke vrienden. Het is niet dat ik Lut elke dag aan de lijn heb ofzo. Ook al omdat we iets te ver van elkaar wonen. Maar we waarderen elkaar en houden zeker contact om af en toe eens iets te gaan drinken.

Had je geen problemen met de taal, Chris?
Chris: Eigenlijk niet nee, soms eens bij uitdrukkingen maar voor de rest was dat geen probleem. Ook al omdat Lut bijna altijd AN sprak, op één keer na.
Lut: Eén keer heb ik inderdaad serieus gevloekt (lacht). Maar omdat ik Limburgs sprak, viel dat goed mee.
Chris: Marc verstond ik dan weer bijna nooit. Hij sprak echt te plat, van dat echte Vlaams!

In de finale ervaring zien we hoe Wendy uit een truck valt en er als bij wonder niks aan overhoudt. Sta je daar tijdens de race soms bij stil, bij de enorme risico’s die je neemt?
Lut: Daar hebben we eigenlijk nooit over nagedacht, dat het fout kon aflopen. Het is heel gevaarlijk, maar je bent zo bezig met de race dat je daar niet bij stil staat. Neem nu bijvoorbeeld die keer dat we met twee op dat brommertje kropen. Er moest niet veel gebeuren om eraf te vallen.
Chris: Of neem zo’n riksja, daar konden we gemakkelijk een keer doorzakken. Maar dat hield ons niet tegen, we zijn gewoon zo. Er is ook geen tijd om daar mee bezig te zijn.

Is het een voordeel om als twee vrouwen te liften?
Lut: Eigenlijk niet nee, toch zeker niet in Azië. Er vallen daar nu eenmaal geen macho’s te bespeuren. Twee mannen dwingen dan weer respect af, dus zij hebben wellicht wel een voordeel.
Chris: Vond Peking Express in de Verenigde Staten plaats, was het zeker in ons voordeel geweest, maar in Azië was het dat zeker niet.
Lut: De cameraploeg die overal met ons meeging was dan weer wél een voordeel. Dat opende hier en daar duidelijk deuren. Het lijkt me onmogelijk om zo’n trip gewoon met zijn tweetjes te maken.

Wisten jullie al dat je verloren had, voor Roos en Art het jullie vertelden? Had je een voorgevoel?
Lut: Dat wisten we ja. We hadden het namelijk zo slecht gedaan in de finale, ongelooflijk! Bovendien heeft Chris een scherp observeringsvermogen, en ze had in de verte een productiewagen zien staan, waardoor onze frank viel.
Chris: Het ging ook gewoon niet kunnen dat we voor Yves & Wendy toekwamen, daarvoor waren we veel te traag. We hebben het echt verneukt in de finale. We hadden iets van twaalf minuten achterstand op het einde.
Lut: Het einde was zoals het begin: chaotisch.

Das misschien ook wel het grootste verschil tussen jullie en Yves & Wendy?
Lut: Misschien wel ja. Yves & Wendy zijn misschien eerder Spa blauw, iets rustiger, kalmer, terwijl wij eerder Spa bruis zijn! Bij ons was het altijd direct van ‘vooruit met de geit’.

Zijn er dingen waarvan, als je de afleveringen nu terugziet, spijt hebt? Of waarvan je dacht; heb ik dat echt gedurfd?
Lut: Alles zou ik opnieuw doen. Ook het eten van die spinnen en zo. Je denkt daar op dat moment ook gewoon niet bij na.
Chris: Ik heb ook nergens spijt van.

Heb je dat budget van 1 euro per dag echt nodig?
Lut: Dat heb je nodig voor twee zaken: bier en sigaretten. De rest bedelden we, maar die sigaretten waren echt nodig.

Heb je, achteraf bekeken, de juiste editie van Peking gekozen?
Lut: De eerste was ook wel leuk geweest, waar ze door Mongolië trokken. Maar we klagen zeker niet; in Lhasa laten ze per dag maar 25 toeristen toe, dus als je daar deel van mag uitmaken, is dat een onvergetelijke ervaring.
Chris: Voor mij was de eerste zeker ook OK geweest. De tweede editie zei me dan weer niks.
Lut: Ook qua format was het 100% de juiste keuze. Aan de rest zouden we zelfs niet willen meedoen als ze geld toegaven! Bij Peking ben je constant onderweg, je slaapt bij mensen thuis, je leert nieuwe culturen kennen…
Chris: Met een hele hoop een maand samenleven op een eiland; ik mag er niet aan denken.
In koor lachend: Gegarandeerd binnen de kortste keren slaande ruzie!

Interview: Yves & Wendy winnen Peking Express

Ook al verschenen Yves & Wendy aan de start van ‘Peking Express: De Mekong Route’ als ex-koppel, ze kunnen het nog steeds heel goed met elkaar vinden. Door hun relatie van drie jaar voelen ze elkaar perfect aan, en dat bracht hen, samen met een flinke portie geluk, zowaar tot in de finale. En dankzij het haast grenzeloze doorzettingsvermogen van Yves wonnen ze die nog ook. Het leverde hen naast een onvergetelijke ervaring ook elk 5.000 euro op.

Wat was vooraf je doel?
Wendy: Er niet als eerste uitliggen.
Yves: Vooral dat maar toch ook Cambodja halen. Prachtig land trouwens.

In de finale zagen we dat Amir & Jimmy besloten om jullie te helpen. Hadden jullie dat verwacht?
Yves: Ja. Er is een enorm respect ontstaan. Echt chapeau voor hun prestatie. Let op, tijdens de race waren we elkaars grootste concurrenten. Maar eens die achter de rug, konden we het goed met elkaar vinden.

Nooit eraan gedacht dat ze jullie gingen saboteren in plaats van helpen?
Yves: Niet echt. We vertrouwden ze voor 100%. Zeker omdat ze zelf niet meer meededen, en ze er dus niks bij te winnen hadden. Hadden ze zelf nog meegedaan was het natuurlijk iets helemaal anders.

In de finale zien we ook uw bijna fatale valpartij van een vrachtwagen. Sta je stil bij de enorme risico’s die je soms nam?
Wendy: Je denkt daar niet bij na. Maar je moet altijd op uw qui-vive zijn.
Yves: Je creëert daar natuurlijk wel reflexen voor. Als je van ver een auto ziet naderen, en plots merk je dat hij extra gas bijgeeft, moet je gewoon uit de weg gaan. Zo simpel is dat.

Wat dacht je bij de val?
Wendy: Weinig eigenlijk. Ik viel, stond recht en liep verder, terug de vrachtwagen op. Yves dacht veel meer op dat moment. Maar de rugzak heeft me gered. Doordat ik met mijn rugzak op de grond viel, heeft hij mijn val gebroken.
Yves: Het ging echt door mijn hoofd van ‘shit, ’t is hier gedaan é!’ Ik dacht direct aan haar, totaal niet aan het spel. Het toeval wou dat ik amper drie minuten daarvoor een hoop spullen, waaronder haar slaapzak, uit haar rugzak had gehaald en in de mijne had gestopt zodat ze sneller zou kunnen lopen. Daardoor had ze dus al een lichtere rugzak, dus het was écht kantje boordje. Ik weet nog dat ik lijkbleek werd, en stijf van de adrenaline dacht van ‘stommekloot, waarom heb je nu die slaapzak daaruit gehaald.’

De rugzak, die je de hele race tot last is geweest, heeft op het einde zijn nut bewezen.
Wendy: Maar die rugzak was gedurende de hele race onze vriend. Dat was zeker niet ons grootste probleem. Trouwens, het was net door die rugzak dat ik van de truck viel. De rugzak redde mij wel, maar zonder hem was ik gewoon nooit gevallen in de eerste plaats.
Yves: We hebben ook veel geluk gehad dat er juist op dat moment niet zoveel verkeer was op het kruispunt. Want dat kon je niet zien op tv, maar de auto vlak achter ons reed behoorlijk snel en heeft nog net kunnen uitwijken.

Yves, aan het einde van de liftrace noemde je de Tibetanen het warmste volk. Hoe denk je daar nu over?
Yves: Daar blijf ik bij. Da’s ongelooflijk. In die bergdorpjes zie je nog het echte Tibet. Daar zijn nog geen sporen van de Chinese overheersing. In Lasa zijn we eigenlijk niet geweest, daar hebben we alleen doorgeracet. Maar aan die kleine bergdorpjes merk je het echte Tibet. De mensen in die dorpjes blijven altijd Tibetaan. Zeer gastvrij, willen echt hun armoede met je delen. Daar zijn eigenlijk geen woorden voor.
Wendy: Het enige wat we telkens vroegen was een slaapplaats. We vroegen eigenlijk nooit om eten, maar we kregen het wel telkens. En ze stonden er ook echt op om dat voor ons te doen.
Yves: Het is ook voor hen een once in a lifetime experience é. Daar spreken ze in die dorpjes nu nog van. Het is een soort wisselwerking. We waren ook telkens heel dankbaar en respectvol. En op die manier was er eigenlijk telkens een wederzijds vertrouwen. Tibetanen geloven ook heel fel. Zo geloven ze dat, als je als vrouw veel met mooie bloemen bezig bent, je later als mooi persoon terugkomt. En ze geloven daar ook heel sterk in.
Wendy: Erg knap ook dat veel monniken Engels spraken. Zo konden we met elkaar converseren.

Heb je tijdens Peking iets gedaan waarvan je nu denkt ‘Heb ik dat echt gedaan?’.
Wendy: Goh, ik zou in België nooit op de Meir gaan staan en geld vragen aan voorbijgangers om met hen op de foto te staan. Maar daar doe je dat dan wel voor het spel, je gaat daar in mee.
Yves: Ik kan niets bedenken dat ik niet zou opnieuw doen, of waarvoor ik mij schaam ofzo. We hadden eerlijk gezegd nooit gedacht dat we geselecteerd gingen worden. En al helemaal niet dat we gingen winnen. En daar zijn we dan ook trots op. We zijn altijd rustig gebleven en er voluit voor gegaan.

Zeker in vergelijking met Chris & Lut waren jullie een pak rustiger. Lut verwoordde het als volgt: zij zijn meer Spa rood, iets bruisender, terwijl jullie eerder Spa blauw zijn, iets kalmer.
Wendy: Da’s in elk geval opnieuw mooi verwoord van Lut.
Yves: Kalm zou ik ons nu niet direct noemen. We waren onopvallender, iets rustiger misschien ook, maar zeker op de momenten dat het er echt toe deed stonden we er en gingen we er voluit voor. Anders kom je ook niet in de finale. Als zij Spa rood waren, waren wij eerder die lichtbruisende, Spa Marie Henriette.
Wendy: Spa groen dus, om in dezelfde sfeer te blijven.
Yves: Of nog beter, Perrier; subtiel bruisend! (lacht)

Ben je tevreden van de montage?
Yves: Ja. (Wendy knikt instemmend.) Het is natuurlijk onmogelijk om alles te laten zien. Het gebeurt vaak, als we de afleveringen op tv zien, dat we zeggen van ‘allé, waarom zit dat er niet tussen. Of, toen is er dat gebeurd, waarom laten ze dat niet zien.’ Maar Peking Express is op zich een prachtig product.
Wendy: We zouden zo een week lang naar alle beelden die gedraaid zijn kunnen kijken. Zonder probleem.

Vergeet je na een tijdje die camera niet?
Wendy: Goh, camera of niet, voor mij maakte dat geen verschil. En trouwens, als je al eens dacht van ‘juist ja, er is een camera mee’ was het al te laat en stond het al op tape. Na verloop van tijd onstaat er ook een soort van band met die cameramensen. En dat bleken allemaal heel toffe gasten te zijn.

Was deze editie de beste van de drie?
Yves: Puur qua race had ik misschien toch liever meegedaan aan de eerste editie. Ook omdat ze toen door Mongolië reisden, een prachtig land. Maar we klagen zeker niet. We hebben vijf landen doorkruist, die bij iedereen tot de verbeelding spreken.

Aan het einde van de finale zei je al dat je het direct opnieuw zou doen, dus stel ik mijn vraag anders. Wat zou je anders doen, mocht je het opnieuw doen?
Wendy: Niks, want we zijn gewonnen!
Yves: Ik zei het eerder al, we moeten ons voor niks schamen. We zijn altijd onszelf gebleven, en zouden het de volgende keer op precies dezelfde manier aanpakken.

Op het moment dat de einduitslag werd bekendgemaakt. Wist je toen al dat je gewonnen had, had je een voorgevoel? Want Chris & Lut hadden dat gevoel duidelijk wel.
Yves: Nee, wij wisten helemaal nog niet dat we gewonnen waren. Want het was echt wel spannend. Wendy die van de truck viel, daarna de kaart die verloren was. We wisten ook dat we zeker een halve minuut straftijd hadden. Op het einde bleek Wendy dan ook nog eens zoek. Ik dacht dat ze gewoon achter mij liep, maar dat was dus niet zo. Dus het was zeker niet zo dat we het op voorhand al wisten. We waren wel telkens positief ingesteld. We hadden telkens een gevoel van ‘het zal wel goed komen.’ Ook omdat we wisten dat we goed waren. En was het zo geweest dat we naar huis moesten, zeiden we altijd van ‘heel spijtig, maar dan is het zo en gaan we naar huis.’

Ben je al voorbereid op het feit dat jullie nu gaan herkend worden op straat?
Yves: Goh, we blijven ons eigen. We gaan niet plots gaan veranderen.
Wendy: Dat weet je natuurlijk als je aan zo’n programma meedoet. Maar het is wel kwaliteitstelevisie. Het is genen brol, ’t is den top. En die bekendheid is natuurlijk wel eens leuk, dat geef ik graag toe. Maar voor de rest blijf ik gewoon een simpel boeretrutje uit Borsbeek, ik ga zeker niet plots gaan veranderen. Ik blijf gewoon wie ik ben.

Boek: Kartonnen Dozen, Tom Lanoye

Kartonnen Dozen is de eerste roman van Tom Lanoye die ik las en de kans is groot dat het niet bij deze ene blijft. Ik ben namelijk aangenaam verrast door de frisse schrijfstijl van deze Antwerpenaar.

Hij schrijft to the point en in zo’n bewoordingen dat het fris en humoristisch overkomt. De situaties die hij aanhaalt, zoals de info­avond voor de reis naar Zwitserland en het incident met de brandende frituurpan, zijn raak geschetst en bijgevolg zeer herkenbaar. Lanoye neemt je echt op sleeptouw in dit verhaal over zijn ontluikende homoseksualiteit, door de vele zijsprongen die hij maakt en de opmerkelijke personages die hij opvoert. Hij laat voldoende ruimte om zelf als lezer te fantaseren door niet alleen de naam van zijn geliefde maar ook die van enkele plaatsen te beperken tot hun beginletter. Je verbeelding wordt ook aangescherpt door de vele, zeer kleurrijke beschrijvingen van personages en situaties. Ondermeer zijn seksueel gestuntel met zijn platonische liefde Z. kan je je zo voor de geest halen.

Tegelijk is het méér dan zomaar een liefdesverhaal van een 150-tal pagina’s. Zo neemt hij het Vlaams-nationalisme door de jaren heen zeer treffend op de korrel en laat hij ook de concurrentiestrijd tussen de Christelijke & Socialistische Mutualiteiten niet onbehandeld. Zijn kritiek op het beleid van het katholiek onderwijs tijdens de 2e helft van de 20e eeuw tilt dit boek naar een hoger niveau, naast natuurlijk zijn onbegrensde woordenschat. Het gebeurde meer dan eens dat ik moest overschakelen naar één van de 3 delen van “De Dikke Van Dale” om de betekenis van een woord te achterhalen. Reconciliatie, degeneratie en sublimatie zijn maar een paar voorbeelden van de upgrade die mijn vocabularium heeft ondergaan.

Daarnaast heeft ook mijn algemene kennis een niet te onderschatten sprong voorwaarts gemaakt, bij het lezen van de verklaring van Guido Gezelles gedicht Dien Avond en die Rooze. Of na de opsomming van meesterwerken die in het 6e jaar de revue passeerden in het Kot, zoals het college waar Lanoye zijn vorming genoot, gemeenzaam werd genoemd.

Je merkt dat Lanoye bij het schrijven van dit stukje proza nog jong was, Kartonnen dozen is pas zijn tweede pennenvrucht, maar dat geeft het net zijn ietwat ondeugende toets. Bij het lezen kom je ook tot de vaststelling dat toen reeds duidelijk was dat de slagerszoon met een brilletje een grote meneer zou worden, zijn brief aan Z. op het einde van het boek is maar één indicatie daarvoor.

In het begin is niet heel duidelijk waarom het boek de titel draagt die het heeft, maar na een aantal tientallen pagina’s wordt duidelijk dat er geen betere mogelijkheid is dan Kartonnen Dozen, een verwijzing naar de archiefdozen, zowel echte als denkbeeldige, waarin hij zijn vele jeugdherinneringen heeft ondergebracht.

Of Lanoye ook daadwerkelijk alles heeft meegemaakt wat hij in zijn boek beschrijft, is voor mij niet echt duidelijk, maar dat stoort me ook helemaal niet. Het was heel aangenaam en verrijkend om lezen en meer kan je als lezer niet verwachten.