Sinds het einde van Big Brother gaat het niet al te best met Kanaaltwee. Het is al jaren de minst bekeken zender van grote vijf en dit terwijl VT4 het alsmaar beter doet. Hoog tijd dus om vanaf dit najaar het roer drastisch om te gooien. In de strijd om de kijker beloofde men meer Vlaamse producties dan ooit, live topsport (met het WK en vanaf 2006 de Champions League), absolute blockbusters en steengoede series.
Tijdens de eerste avond van het najaar hield men alvast woord. De herhalingen van Raf & Ronny en het vlaggenschip Expeditie Robinson waren de Vlaamse programma’s met dienst, en op het vlak van series is er op maandagavond Cold Case en een vierde dag uit het leven van Jack Bauer in 24. En dankzij de gloednieuwe trailers, werden we ook op de hoogte gehouden, wanneer er welke blockbusters op het menu staan. Die nieuwe look mag er overigens best wezen, hij is modern en soms wel grappig.
Ook al heb ik alle afleveringen van Raf & Ronny al eens gezien op VTM, het was leuk om nog eens te zien hoe het allemaal begon voor de twee berooide komieken. Ook al kreeg de serie toen hier en daar kritiek, ze blijft ook vandaag nog stevig overeind. Je moet een halfuurtje later maar naar nieuwe afleveringen van 2 Straten Verder kijken, en je begrijpt meteen wat ik bedoel. Daarna serveerde Kanaaltwee de Amerikaanse crimeserie Cold Case, waarmee ze meteen hun eigen variant op raspaard Crime Scene Investigation in huis gehaald hebben.
Eens de eerste aflevering van Thuis op bevriende zender Eén was afgelopen, Was het tijd voor Expeditie Robinson. Voor het eerst niet op VT4 dus, en dat betekent ook zonder Roos van Acker. Maar niet getreurd, de ravissante Lotte Verlackt kwijt zich even uitstekend van haar taak. Dat ze het daarbij op haar eigen manier doet, en niet krampachtig probeert haar voorganger te imiteren, pleit alleen maar in haar voordeel.
Ook de expeditie zelf is voldoende verschillend van zijn voorgangers, om u opnieuw op het puntje van uw stoel te doen zitten. Zo is de kruisigingsproef waarmee heb programma opende, meteen al één van die momenten die eind november in de best-off zullen opduiken. Magistraal in beeld gebracht en met een verrassende afloop. Dat belooft alvast voor de komende afleveringen. Het viel me trouwens op dat de nieuwe producent ook meer oog heeft voor de overweldigende natuurpracht die Indonesië bezit, wat uiteraard zeer terecht is.
Zeker in deze eerste aflevering was het een welkom alternatief voor het gebrek aan sluimerende conflicten in de twee kampen, maar dat iedereen de eerste dagen nog lief is voor elkaar, is natuurlijk niet zo verwonderlijk. En een korte vooruitblik op volgende week, leert ons dat de eerste conflicten, uiteraard over wie er nu eigenlijk de leider is, stilaan hun kookpunt bereiken. De verandering van producent heeft Expeditie Robinson overduidelijk dat tikkeltje nieuwe zuurstof gegeven dat het na 5 jaar wel kon gebruiken.
Spreken we bij de survivalsoap nog over een tikkeltje, dan lijkt het erop dat real-timeserie 24 een hele bus nieuwe zuurstof heeft aangeslagen. Volledig terecht overigens, want het derde seizoen was overduidelijk te zwak voor woorden. Dankzij een compleet vernieuwde cast en een frisse, actuele, verhaallijn rond moslimterrorisme staan Jack Bauer en co weer vol op de rails, goed voor 24 afleveringen die in denderende vaart van het scherm spatten.
Als toetje serveerde de commerciële zender ook nog een special waarin we nader kennismaakten met de 8 jonge en evenveel oude Robinson-deelnemers. Voor wie het gemist heeft, geen paniek, je kan zonder problemen gewoon verder kijken naar deze moeder aller realitysoaps.
Toen ik iets over middernacht de balans opmaakte van een eerste avondje Kanaaltwee, was ik erg aangenaam verrast door de tweede zender uit Vilvoorde. Als ook de komende dagen zo goed zijn, als de trailers ons willen doen geloven, heb ik mijn nieuwe lijfzender alvast gevonden. Want wat de Eéns van deze wereld ook willen doen geloven met hun ‘sociale cohesie’ en ‘mensen bij elkaar brengen’, de nieuwe slogan van Kanaaltwee verwoordt het perfect: TV is bovenal puur entertainment.
7 november 2005
Dimi verdwijnt uit Witse
Slecht nieuws voor de vele fans van Wouter Hendrickx. De acteur, die momenteel in de succesvolle TV1-serie Witse de rol van Dimitri Tersago speelt, verdwijnt in de loop van het 3e seizoen uit de serie. Dat zegt hij in een interview met het weekblad Humo, dat vandaag verschenen is. Na Tine Vanden Brande is Wouter Hendrickx de tweede acteur van de oorspronkelijke cast die de reeks verlaat.
Over de reden van zijn vertrek zegt Wouter in Humo het volgende: ‘Ik stop vooral omdat het na tweeënhalf jaar gewoon tijd was. Een belangrijke reden waarom ik acteur ben geworden, is dat ik niet wil meedraaien in een systeem. Daar begon het na 3 jaar verdacht veel op te ruiken, en dus was het inpakken geblazen!’
Begin december hadden we nog een interview met Wouter omwille van de start van de tweede jaargang. Toen had hij naar eigen zeggen nog niet beslist of hij ook in de vierde reeks van Witse zou meespelen, maar ondertussen heeft hij de knoop doorgehakt. Aan het eind van het derde seizoen verdwijnt zijn personage Dimitri Tersago dus, maar op welke manier is nog niet bekend. Ook wie zijn opvolger wordt als sidekick van Witse is nog niet duidelijk.
Hendrickx zelf gaat opnieuw op de planken gaan staan. Hij werkt momenteel met theatergroep De Rovers volop aan een nieuwe voorstelling.
Over de reden van zijn vertrek zegt Wouter in Humo het volgende: ‘Ik stop vooral omdat het na tweeënhalf jaar gewoon tijd was. Een belangrijke reden waarom ik acteur ben geworden, is dat ik niet wil meedraaien in een systeem. Daar begon het na 3 jaar verdacht veel op te ruiken, en dus was het inpakken geblazen!’
Begin december hadden we nog een interview met Wouter omwille van de start van de tweede jaargang. Toen had hij naar eigen zeggen nog niet beslist of hij ook in de vierde reeks van Witse zou meespelen, maar ondertussen heeft hij de knoop doorgehakt. Aan het eind van het derde seizoen verdwijnt zijn personage Dimitri Tersago dus, maar op welke manier is nog niet bekend. Ook wie zijn opvolger wordt als sidekick van Witse is nog niet duidelijk.
Hendrickx zelf gaat opnieuw op de planken gaan staan. Hij werkt momenteel met theatergroep De Rovers volop aan een nieuwe voorstelling.
15 oktober 2005
Interview: Wouter Hendrickx, Dimi Tersago uit Witse
Ook de tweede serie van Witse blijkt een schot in de roos. En nu de Idoolstorm gaan liggen is, liggen kijkcijferpieken boven het anderhalf miljoen opnieuw in het verschiet. We gingen praten met Wouter Hendrickx, die de rol van Witses rechterhand Dimitri Tersago vertolkt.
Heb je er geen probleem mee dat alle aandacht naar Witse gaat, en jullie personages op de achtergrond blijven?
Nee helemaal niet, dat is nu eenmaal het uitgangspunt, de serie heet Witse en hij staat centraal. Ik speel zijn sidekick, ‘the man behind the man’, en die moet er ook zijn. Ik wist dat vooraf en ik heb er geen moeite mee. Ze stelden mij vorig jaar ook al die vraag, ik snap dat eigenlijk niet, ik denk dat de pers er een groter probleem mee heeft dan ik.
Hoe kijk je terug op de kans die je vorig jaar kreeg om als jong acteur uw tv-debuut meteen te maken in een topserie voor anderhalf miljoen kijkers?
Ja, ik was zo al niet rouwig dat ik met Witse begonnen ben, maar nu de reeks zo’n succes heeft zeker niet. Het is inderdaad mijn eerste vaste rol voor televisie, Ik heb wel al enkele andere zaken gedaan, en het is heel fijn om te doen. Nog meer als je ziet dat uw werk zo geapprecieerd wordt door de kijkers.
Voor deze tweede reeks is er een nieuw teams scenarioschrijvers, merk je de verbetering ten opzichte van de eerste reeks, die op dat punt toch heel wat kritiek kreeg?
Verbetering zou ik het toch niet echt noemen. Er is natuurlijk altijd overal kritiek op hé. En iets proberen te maken dat iedereen goed vindt, dat moet je niet proberen, wat dat lukt toch nooit. En zeker als acteur krijg je het te horen wanneer er iets mis is met het licht, met de setting of met de scenario’s, terwijl dat helemaal niet onze verantwoordelijkheid is.
Over de acteursprestaties en de setting waren de reacties positief, maar de scenario’s, bijvoorbeeld die van de eerste aflevering, waren toch opvallend minder?
Natuurlijk, zowel in de eerste als in de tweede reeks zitten er goede en minder goede afleveringen in. Het is wel zo dat de afleveringen niet meer van één hand zijn, maar van drie verschillende schrijvers, en dat is zeker een aanwinst. Wij, als acteurs, hebben natuurlijk wel gewaakt over ons personage. Vorig jaar werden ze volop geïntroduceerd, maar dit jaar evolueren ze verder.
Komen we dan iets meer te weten over Dimi, want ook al ben je de rechterhand, ik denk dat heel wat kijkers wel iets meer over hem willen weten?
De kijker komt een klein beetje over hem te weten, maar niet veel want hij blijft één groot mysterie (glimlacht). Daarmee zal men het moeten doen, want er wordt nu eenmaal maar één privé-leven uitgediept, namelijk dat van Witse. De andere acteurs krijg je enkel te zien in hun werksituatie, zo is het concept van de reeks nu éénmaal!
De derde reeks wordt nu volop opgenomen, maar er wordt ook een vierde jaargang voorbereidt. Ga je ook daarin meespelen?
Dat weet ik nog niet. De vierde reeks zal er normaal wel komen, maar of ik daarin zal meespelen, dat heb ik nog niet beslist.
Want er is natuurlijk altijd het gevaar om voor jaren te blijven vasthangen aan een bepaald personage, denken we maar aan FC De Kampioenen.
Dat is zeker waar, dat kan altijd gebeuren. Maar het is aan mij om dat te voorkomen en op tijd uit de reeks te stappen, zodat ik niet in zo’n situatie verzeild raak. Want dat is zeker niet wat ik ambieer, om mijn hele leven dezelfde rol te vertolken.
Heb je nog andere plannen?
Zeker, voor Witse was ik lange tijd actief in het theater, en dat ga ik nu stilaan opnieuw proberen uit te bouwen. Zo ga ik binnenkort een nieuwe voorstelling maken met De Rovers.
Is het niet erg moeilijk om theater te combineren met televisie?
Dat is waar, meewerken aan een langlopende serie is een behoorlijke fulltime job. Dat is een bepaalde periode dat je daarvoor kiest en weet dat er maar weinig kan worden bijgenomen. Zo stilaan is dat aan het veranderen, en begint het te kriebelen om opnieuw iets anders te gaan doen. Eens Witse er voor mij opzit, is het dan ook opnieuw tijd voor andere zaken.
Kies je voor TV of voor theater?
Toch wel theater. Ik werk ook heel graag voor televisie, en ik probeer dan ook om het wat af te wisselen, maar het liefst sta ik toch op de planken.
Heb je er geen probleem mee dat alle aandacht naar Witse gaat, en jullie personages op de achtergrond blijven?
Nee helemaal niet, dat is nu eenmaal het uitgangspunt, de serie heet Witse en hij staat centraal. Ik speel zijn sidekick, ‘the man behind the man’, en die moet er ook zijn. Ik wist dat vooraf en ik heb er geen moeite mee. Ze stelden mij vorig jaar ook al die vraag, ik snap dat eigenlijk niet, ik denk dat de pers er een groter probleem mee heeft dan ik.
Hoe kijk je terug op de kans die je vorig jaar kreeg om als jong acteur uw tv-debuut meteen te maken in een topserie voor anderhalf miljoen kijkers?
Ja, ik was zo al niet rouwig dat ik met Witse begonnen ben, maar nu de reeks zo’n succes heeft zeker niet. Het is inderdaad mijn eerste vaste rol voor televisie, Ik heb wel al enkele andere zaken gedaan, en het is heel fijn om te doen. Nog meer als je ziet dat uw werk zo geapprecieerd wordt door de kijkers.
Voor deze tweede reeks is er een nieuw teams scenarioschrijvers, merk je de verbetering ten opzichte van de eerste reeks, die op dat punt toch heel wat kritiek kreeg?
Verbetering zou ik het toch niet echt noemen. Er is natuurlijk altijd overal kritiek op hé. En iets proberen te maken dat iedereen goed vindt, dat moet je niet proberen, wat dat lukt toch nooit. En zeker als acteur krijg je het te horen wanneer er iets mis is met het licht, met de setting of met de scenario’s, terwijl dat helemaal niet onze verantwoordelijkheid is.
Over de acteursprestaties en de setting waren de reacties positief, maar de scenario’s, bijvoorbeeld die van de eerste aflevering, waren toch opvallend minder?
Natuurlijk, zowel in de eerste als in de tweede reeks zitten er goede en minder goede afleveringen in. Het is wel zo dat de afleveringen niet meer van één hand zijn, maar van drie verschillende schrijvers, en dat is zeker een aanwinst. Wij, als acteurs, hebben natuurlijk wel gewaakt over ons personage. Vorig jaar werden ze volop geïntroduceerd, maar dit jaar evolueren ze verder.
Komen we dan iets meer te weten over Dimi, want ook al ben je de rechterhand, ik denk dat heel wat kijkers wel iets meer over hem willen weten?
De kijker komt een klein beetje over hem te weten, maar niet veel want hij blijft één groot mysterie (glimlacht). Daarmee zal men het moeten doen, want er wordt nu eenmaal maar één privé-leven uitgediept, namelijk dat van Witse. De andere acteurs krijg je enkel te zien in hun werksituatie, zo is het concept van de reeks nu éénmaal!
De derde reeks wordt nu volop opgenomen, maar er wordt ook een vierde jaargang voorbereidt. Ga je ook daarin meespelen?
Dat weet ik nog niet. De vierde reeks zal er normaal wel komen, maar of ik daarin zal meespelen, dat heb ik nog niet beslist.
Want er is natuurlijk altijd het gevaar om voor jaren te blijven vasthangen aan een bepaald personage, denken we maar aan FC De Kampioenen.
Dat is zeker waar, dat kan altijd gebeuren. Maar het is aan mij om dat te voorkomen en op tijd uit de reeks te stappen, zodat ik niet in zo’n situatie verzeild raak. Want dat is zeker niet wat ik ambieer, om mijn hele leven dezelfde rol te vertolken.
Heb je nog andere plannen?
Zeker, voor Witse was ik lange tijd actief in het theater, en dat ga ik nu stilaan opnieuw proberen uit te bouwen. Zo ga ik binnenkort een nieuwe voorstelling maken met De Rovers.
Is het niet erg moeilijk om theater te combineren met televisie?
Dat is waar, meewerken aan een langlopende serie is een behoorlijke fulltime job. Dat is een bepaalde periode dat je daarvoor kiest en weet dat er maar weinig kan worden bijgenomen. Zo stilaan is dat aan het veranderen, en begint het te kriebelen om opnieuw iets anders te gaan doen. Eens Witse er voor mij opzit, is het dan ook opnieuw tijd voor andere zaken.
Kies je voor TV of voor theater?
Toch wel theater. Ik werk ook heel graag voor televisie, en ik probeer dan ook om het wat af te wisselen, maar het liefst sta ik toch op de planken.
12 oktober 2005
Rome: duurste tv-serie ooit
Rome is een prestigieuze 12-delige coproductie van HBO en de BBC over het bewogen leven van twee gewone Romeinse soldaten tegen de achtergrond van de grote geschiedenis ten tijde van Julius Caesar, bij de overgang van de Romeinse Republiek naar het Keizerrijk. Met 100 miljoen dollar is het de duurste televisieproductie ooit. De serie toont ons een bruisend, chaotisch en visceraal Rome, zoals het echt was. Een fictief verhaal tegen een historisch correcte achtergrond met spectaculaire actie en geschiedkundige sérieux.
Onrust in Rome
Het jaar 54 voor onze tijdrekening. Gaius Julius Caesar (Ciarin Hinds) heeft na vele jaren oorlog Gallië veroverd en maakt zich op voor zijn glorieuze terugkeer naar Rome. Maar dan krijgt hij slecht nieuws: zijn dochter Julia is in het kraambed gestorven. Caesar is diep bedroefd en maakt zich zorgen om Pompeius Magnus (Kenneth Cranham), zijn schoonzoon en medeconsul. Hij stuurt gezanten naar Rome om alvast uit te kijken naar een nieuwe vrouw voor Pompeius.
Pompeius heeft nog andere problemen. Hij wordt door conservatieve senatoren als Cato (Karl Johnson), Cicero (David Bamber) en Scipio onder druk gezet om Caesar aan de kant te schuiven. De oude aristocratie huivert immers voor de terugkeer van Caesar uit Gallië. Ze weten dat hij niet alleen een rijke oorlogsbuit meebrengt, maar ook zijn door de strijd geharde legioenen en vooral ook een populistische agenda voor een radicale sociale hervorming. Want er beweegt wat in het rijk. Al vier eeuwen lang is Rome een bloeiende en vrij stabiele republiek. De stad zelf is een kosmopolitische metropool met een miljoen inwoners. Maar de grondvesten van de staat beginnen te verzakken onder het gewicht van corruptie, machtsmisbruik en een steeds groter wordende kloof tussen de verschillende bevolkingsklassen. Wie het volk voor zich wint, die wint Rome. En Caesar is bijzonder populair. Zijn terugkeer is dus allesbehalve goed nieuws voor de oude garde.
Ondertussen probeert Atia (Polly Walker), een nicht van Caesar, het leed van Pompeius te verlichten door hem haar dochter Octavia (Kerry Condon) als vrouw aan te bieden, al houdt die zielsveel van haar huidige echtgenoot, een gewone man van het volk. De listige Atia wil ook bij Caesar een goede beurt maken en stuurt hem een prachtig wit paard als geschenk. Het zal persoonlijk worden afgeleverd door haar vroegrijpe, 11-jarige zoon Octavianus (Max Pirkis). Maar Octavianus komt onderweg in de problemen en wordt gevangen genomen.
Ondertussen wordt in het verre Gallië de Gouden Adelaar, de symbolisch zo belangrijke standaard van Caesars leger, gestolen. Marcus Antonius (James Purefoy), Caesars neef en generaal, geeft twee soldaten de opdracht om de standaard terug te vinden. Lucius Vorenus (Kevin McKidd) is een gedisciplineerde en loyale centurion en Titus Pullo (Ray Stevenson) een wilde en rebelse legionnair. De twee mannen zullen door een samenloop van omstandigheden van nabij betrokken zijn bij een aantal cruciale gebeurtenissen in de geschiedenis van het oude Rome.
Grote en kleine geschiedenis
Rome verweeft op een originele manier het leven van twee gewone Romeinen met de grote geschiedenis van de stadsstaat. Kevin McKidd speelt de ernstige en toegewijde Lucius Vorenus. Vorenus is getrouwd, maar wanneer hij na acht jaar oorlog weer thuiskomt, moet hij vaststellen dat zijn vrouw Niobe (Indira Varma, Attachments, Kama Sutra, Canterbury Tales) en zijn kinderen helemaal van hem zijn vervreemd. McKidd is bekend van Trainspotting en Kingdom of Heaven en was een tijdje geleden op Canvas nog te zien op Canvas als Vronsky in Anna Karenina.
Vorenus’ kompaan Titus Pullo is een vrijgevochten, luidruchtige vechtjas die houdt van de oorlog maar ook van een stevige braspartij en een goede hoer. De rol van Pullo wordt - net zoals de meeste andere hoofdrollen - vertolkt door een Britse acteur: Ray Stevenson was eerder onder meer te zien in King Arthur, City Central, Band of Gold en enkele afleveringen van Dalziel & Pascoe. Pullo is in zowat alles de tegenpool van Vorenus, behalve in zijn capaciteiten als soldaat.
Pullo en Vorenus zijn overigens geen totaal fictieve figuren. Het zijn de enige twee namen van gewone soldaten die Caesar vermeldt in zijn De Bello Gallico. Scenarist en producent Frank Heller zegt daarover: “Dat bracht mij op het idee om een groot, episch verhaal te vertellen vanop het straatniveau, vanuit het standpunt van gewone mensen die er toevallig bij betrokken waren”.
En dat grote epische verhaal, dat is natuurlijk de geschiedenis van Rome, tijdens de nadagen van de Republiek en de overgang naar het Keizerrijk. De hoofdrolspelers daarvan zijn bekend. Er is Gaius Julius Caesar, de machtige en immer ambitieuze consul, een reus van zijn tijd. Hij wordt gespeeld door Ciarin Hinds (Excalibur, Lara Croft, Calendar Girls, The Cook, the Thief, his Wife and her Lover). Daarnaast is er Pompeius Magnus, de oude leeuw die destijds Spanje en Syrie heeft veroverd, en nu samen met Caesar over het rijk heerst. Maar tijdens de afwezigheid van Caesar wordt hij door de conservatieve senatoren onder druk gezet om Caesar te dumpen. Pompeius wordt gespeeld door Kenneth Cranham (Killing Hitler, Dalziel & Pascoe, Prospero’s Books).
Marcus Antonius is voorlopig nog Caesars trouwe en dappere generaal, bewonderd door zijn mannen en geliefd door de vrouwen. Hij wordt vertolkt door James Purefoy (Bright Hair, Mansfield park, Vanity Fair). Een belangrijke rol is ook weggelegd voor de sensuele Atia (Polly Walker, Patriot Games, Lorna Doone), de nicht van Caesar en een listige en invloedrijke intrigante. Zoals de generaals strijden met hun legers en de senatoren met hun welsprekendheid, zo maakt ook Atia volop gebruik van het enige wapen dat zij ter beschikking heeft: haar lichaam.
The Glory that is Rome
Rome is een superproductie van twee gereputeerde huizen: de BBC en HBO (Home Box Office), dat de voorbije jaren furore maakte met reeksen als The Soprano’s, Six Feet Under, Sex and the City en Carnivale. De vorige samenwerking tussen HBO en BBC, Band of Brothers, was goed voor zes Emmy Awards.
“It’s not TV”, zo benadrukt HBO traditioneel het cinematografische karakter van zijn grote reeksen. En dat geldt ook voor Rome. Nooit eerder werden zoveel mensen en middelen ingezet voor een televisieproject, laat staan één over het oude Rome. De reeks kostte 100 miljoen dollar. Er werd zes jaar aan gewerkt en voor de opnames zelf werd gedurende 14 maanden met een crew van 350 man gefilmd in de legendarische Cinecitta Studios in Rome, waar de grootste set ter wereld werd gebouwd, zo’n 22.000m². Daarnaast werd er ook op locatie gefilmd op andere plaatsen in Europa en Noord-Afrika. In totaal werden 4000 kostuums gemaakt. Het resultaat is navenant: Het Rome van Rome ziet er heel anders uit dan het afgeborstelde Rome dat we kennen van de meeste films en series over de Romeinse tijd. Het witte marmer van gebouwen en standbeelden was destijds immers polychroom beschilderd en dat is ook in de decors van de serie het geval. Daarnaast worden ook de vuile, drukke en chaotische volksbuurten en de achterwijken van Rome op een zeer realistische manier gereconstrueerd en tot leven gebracht. Zo lijkt het oude Rome op een 2000 jaar oude versie van huidige grootsteden als Mexico City of Calcutta. De serie werd geregisseerd door Michael Apted (Gorillas in the Mist, Nell, Gorky Park, Coal Miner’s Daughter).
Onrust in Rome
Het jaar 54 voor onze tijdrekening. Gaius Julius Caesar (Ciarin Hinds) heeft na vele jaren oorlog Gallië veroverd en maakt zich op voor zijn glorieuze terugkeer naar Rome. Maar dan krijgt hij slecht nieuws: zijn dochter Julia is in het kraambed gestorven. Caesar is diep bedroefd en maakt zich zorgen om Pompeius Magnus (Kenneth Cranham), zijn schoonzoon en medeconsul. Hij stuurt gezanten naar Rome om alvast uit te kijken naar een nieuwe vrouw voor Pompeius.
Pompeius heeft nog andere problemen. Hij wordt door conservatieve senatoren als Cato (Karl Johnson), Cicero (David Bamber) en Scipio onder druk gezet om Caesar aan de kant te schuiven. De oude aristocratie huivert immers voor de terugkeer van Caesar uit Gallië. Ze weten dat hij niet alleen een rijke oorlogsbuit meebrengt, maar ook zijn door de strijd geharde legioenen en vooral ook een populistische agenda voor een radicale sociale hervorming. Want er beweegt wat in het rijk. Al vier eeuwen lang is Rome een bloeiende en vrij stabiele republiek. De stad zelf is een kosmopolitische metropool met een miljoen inwoners. Maar de grondvesten van de staat beginnen te verzakken onder het gewicht van corruptie, machtsmisbruik en een steeds groter wordende kloof tussen de verschillende bevolkingsklassen. Wie het volk voor zich wint, die wint Rome. En Caesar is bijzonder populair. Zijn terugkeer is dus allesbehalve goed nieuws voor de oude garde.
Ondertussen probeert Atia (Polly Walker), een nicht van Caesar, het leed van Pompeius te verlichten door hem haar dochter Octavia (Kerry Condon) als vrouw aan te bieden, al houdt die zielsveel van haar huidige echtgenoot, een gewone man van het volk. De listige Atia wil ook bij Caesar een goede beurt maken en stuurt hem een prachtig wit paard als geschenk. Het zal persoonlijk worden afgeleverd door haar vroegrijpe, 11-jarige zoon Octavianus (Max Pirkis). Maar Octavianus komt onderweg in de problemen en wordt gevangen genomen.
Ondertussen wordt in het verre Gallië de Gouden Adelaar, de symbolisch zo belangrijke standaard van Caesars leger, gestolen. Marcus Antonius (James Purefoy), Caesars neef en generaal, geeft twee soldaten de opdracht om de standaard terug te vinden. Lucius Vorenus (Kevin McKidd) is een gedisciplineerde en loyale centurion en Titus Pullo (Ray Stevenson) een wilde en rebelse legionnair. De twee mannen zullen door een samenloop van omstandigheden van nabij betrokken zijn bij een aantal cruciale gebeurtenissen in de geschiedenis van het oude Rome.
Grote en kleine geschiedenis
Rome verweeft op een originele manier het leven van twee gewone Romeinen met de grote geschiedenis van de stadsstaat. Kevin McKidd speelt de ernstige en toegewijde Lucius Vorenus. Vorenus is getrouwd, maar wanneer hij na acht jaar oorlog weer thuiskomt, moet hij vaststellen dat zijn vrouw Niobe (Indira Varma, Attachments, Kama Sutra, Canterbury Tales) en zijn kinderen helemaal van hem zijn vervreemd. McKidd is bekend van Trainspotting en Kingdom of Heaven en was een tijdje geleden op Canvas nog te zien op Canvas als Vronsky in Anna Karenina.
Vorenus’ kompaan Titus Pullo is een vrijgevochten, luidruchtige vechtjas die houdt van de oorlog maar ook van een stevige braspartij en een goede hoer. De rol van Pullo wordt - net zoals de meeste andere hoofdrollen - vertolkt door een Britse acteur: Ray Stevenson was eerder onder meer te zien in King Arthur, City Central, Band of Gold en enkele afleveringen van Dalziel & Pascoe. Pullo is in zowat alles de tegenpool van Vorenus, behalve in zijn capaciteiten als soldaat.
Pullo en Vorenus zijn overigens geen totaal fictieve figuren. Het zijn de enige twee namen van gewone soldaten die Caesar vermeldt in zijn De Bello Gallico. Scenarist en producent Frank Heller zegt daarover: “Dat bracht mij op het idee om een groot, episch verhaal te vertellen vanop het straatniveau, vanuit het standpunt van gewone mensen die er toevallig bij betrokken waren”.
En dat grote epische verhaal, dat is natuurlijk de geschiedenis van Rome, tijdens de nadagen van de Republiek en de overgang naar het Keizerrijk. De hoofdrolspelers daarvan zijn bekend. Er is Gaius Julius Caesar, de machtige en immer ambitieuze consul, een reus van zijn tijd. Hij wordt gespeeld door Ciarin Hinds (Excalibur, Lara Croft, Calendar Girls, The Cook, the Thief, his Wife and her Lover). Daarnaast is er Pompeius Magnus, de oude leeuw die destijds Spanje en Syrie heeft veroverd, en nu samen met Caesar over het rijk heerst. Maar tijdens de afwezigheid van Caesar wordt hij door de conservatieve senatoren onder druk gezet om Caesar te dumpen. Pompeius wordt gespeeld door Kenneth Cranham (Killing Hitler, Dalziel & Pascoe, Prospero’s Books).
Marcus Antonius is voorlopig nog Caesars trouwe en dappere generaal, bewonderd door zijn mannen en geliefd door de vrouwen. Hij wordt vertolkt door James Purefoy (Bright Hair, Mansfield park, Vanity Fair). Een belangrijke rol is ook weggelegd voor de sensuele Atia (Polly Walker, Patriot Games, Lorna Doone), de nicht van Caesar en een listige en invloedrijke intrigante. Zoals de generaals strijden met hun legers en de senatoren met hun welsprekendheid, zo maakt ook Atia volop gebruik van het enige wapen dat zij ter beschikking heeft: haar lichaam.
The Glory that is Rome
Rome is een superproductie van twee gereputeerde huizen: de BBC en HBO (Home Box Office), dat de voorbije jaren furore maakte met reeksen als The Soprano’s, Six Feet Under, Sex and the City en Carnivale. De vorige samenwerking tussen HBO en BBC, Band of Brothers, was goed voor zes Emmy Awards.
“It’s not TV”, zo benadrukt HBO traditioneel het cinematografische karakter van zijn grote reeksen. En dat geldt ook voor Rome. Nooit eerder werden zoveel mensen en middelen ingezet voor een televisieproject, laat staan één over het oude Rome. De reeks kostte 100 miljoen dollar. Er werd zes jaar aan gewerkt en voor de opnames zelf werd gedurende 14 maanden met een crew van 350 man gefilmd in de legendarische Cinecitta Studios in Rome, waar de grootste set ter wereld werd gebouwd, zo’n 22.000m². Daarnaast werd er ook op locatie gefilmd op andere plaatsen in Europa en Noord-Afrika. In totaal werden 4000 kostuums gemaakt. Het resultaat is navenant: Het Rome van Rome ziet er heel anders uit dan het afgeborstelde Rome dat we kennen van de meeste films en series over de Romeinse tijd. Het witte marmer van gebouwen en standbeelden was destijds immers polychroom beschilderd en dat is ook in de decors van de serie het geval. Daarnaast worden ook de vuile, drukke en chaotische volksbuurten en de achterwijken van Rome op een zeer realistische manier gereconstrueerd en tot leven gebracht. Zo lijkt het oude Rome op een 2000 jaar oude versie van huidige grootsteden als Mexico City of Calcutta. De serie werd geregisseerd door Michael Apted (Gorillas in the Mist, Nell, Gorky Park, Coal Miner’s Daughter).
Interview: Bart De Poot, Netmanager Canvas
Het zijn drukke tijden voor Bart De Poot. Sinds hij begin dit jaar Johan Op De Beeck opvolgde als netmanager van Canvas, draagt hij de volle verantwoordelijk over The Building, het ambitieuze vernieuwingsproject dat de vrt-zender op 24 oktober lanceert. Veel vrije tijd zit er dan ook niet in. Zelfs de eerste opname van het gloednieuwe stand-up comedyshow Comedy Casino bijwonen, zat er niet in. Er moest namelijk een volledige pershappening georganiseerd worden, om de vernieuwing kracht bij te zetten. Na afloop van het gebeuren, vond hij toch even de tijd om de herlancering te duiden.
In tegenstelling tot Eén gaat de vernieuwing van Canvas niet gepaard met een nieuwe naam of een nieuw logo.
Canvas is een sterke en alom gerespecteerde merknaam, en heel wat kijkers gaan er ook prat op dat ze geregeld naar Canvas kijken. Er was dan ook helemaal geen reden om een nieuwe naam te gaan lanceren. We gaan het wel volledig anders invullen met nieuwe accenten en het grondig actualiseren. Maar het blijft Canvas, de referentie voor goede, kwalitatieve programma’s. Ook het logo blijft, maar opnieuw hebben we voor een compleet nieuwe invulling met een moderne netaankleding gezorgd dat ons onderscheidt van de andere zenders.
En hoe ziet die nieuwe vormgeving er precies uit?
Daar mag ik nog niets over zeggen, dat moet een verrassing blijven. De programma’s lanceren we vandaag al, maar de vormgeving is pas voor volgende week vrijdag. We mogen niet teveel in ééns verklappen hé, het moet een beetje spannend blijven.
Bij de voorstelling van het aanbod had ik het gevoel alsof ik naar een Vlaamse BBC zat te kijken. Terecht?
Vooreerst moet ik u bedanken voor het compliment! Om vergeleken te worden met de BBC, de moeder van alle openbare omroepen, dat is toch een hele eer. En het is ook wel zo dat we tijdens onze bezinning over de nieuwe invulling, ondermeer te rade zijn gegaan bij onze Britse collega’s. Maar toch ben ik het daar niet volledig mee eens. Er zijn namelijk een heel pak programma’s van eigen bodem, met daarbij ook een aantal experimenten zoals De Neveneffecten. Bovendien denk ik dat met de laatavondversie van Ter Zake ons aanbod aan informatie en duiding zeker gezien mag worden. Maar het is nu eenmaal wel zo dat de BBC ieder jaar opnieuw prachtige programma’s maakt, die bovendien fel gesmaakt worden door onze kijkers, dus zou het onverstandig zijn ze niet uit te zenden.
Je gaf zelf al aan dat Canvas gaat uitpakken met experimentele televisie. Waarom heeft het tot nu geduurd eer dergelijke formats er gekomen zijn?
Ik zou niet zeggen dat Canvas zich sinds zijn ontstaan nooit aan experimenten heeft gewaagd. Alleen is hetgeen wat aanzien wordt als experimenteel in de voorbije tien jaar grondig verandert. Het is niet omdat Alles Kan Beter en binnenkort In De Gloria nu herhaalt worden op de brede zondagavond van Eén, dat ze tien jaar geleden, op Canvas, niet experimenteel waren. In de Gloria bijvoorbeeld, was in zijn beginjaren erg vernieuwend, en is een voorbeeld geweest voor heel wat andere programma’s. Ook toen we uitpakten met Spike of Kijk Eens op de Doos vonden velen dat te experimenteel.
Maar waarom blijft het experimentele altijd beperkt tot het humoristische genre? Ook nu weer zijn de grootste experimenten bedoeld om te lachen.
En de wereld van Tarantino dan? Of binnenkort op het vlak van geschiedenis Keerpunt? Maar omdat humor door iedereen anders ervaren wordt, krijgt het wanneer iemand een bepaald soort humor niet snapt, al snel het etiket experimenteel opgekleefd. Terwijl je dat met een nieuwe invulling van een historisch of reportageprogramma veel minder hebt. Ook onze culturele magazines, zoals Republica, waren toch wel experimenteel te noemen.
Maar waarom verdwijnt het dan? Ik kan me voorstellen dat er de komende weken weer flink gemord zal worden in bepaalde culturele kringen.
Omdat het nu eenmaal niet genoeg kijkers trekt. We moeten dan wel geen miljoenen mensen aan de buis kluisteren, maar televisie maken voor een paar duizend man is gewoonweg niet verantwoord. Gewoon omdat TV maken zo ontzettend duur is. Als openbare omroep werken met belastingsgeld, en moeten we dus goed uitkijken hoe we dat besteden. En mijn grens ligt op minimum honderdduizend, net teveel om in één voetbalstadion onder te brengen. Want tv is nu eenmaal een massamedium, daar kan je niet onderuit.
Bovendien werken we volop aan een nieuw cultuurmagazine, een eigenzinnig programma dat op zoek gaat naar het onverwachte met een onafhankelijke kijk op de hedendaagse, kosmopolitische cultuur. Ik kan er nog niet veel over kwijt, ook omdat we er nog volop aan aan het werken zijn, maar tegen februari komt het op het scherm, als onderdeel van het driesporenbeleid van de openbare omroep. Vanaf dan zal trouwens ook De Rode Loper een nieuwe invulling krijgen als breed cultureel programma met aandacht voor media en lifestyle. Wees gerust, cultuur krijgt meer dan ooit een plaats bij Canvas en bij de VRT. Want ook in TerZake Laat krijgt het wekelijks, telkens op dinsdag, de nodige aandacht.
Vrees je niet voor een forse terugval van de kijkcijfers als het Champions League voetbal volgend seizoen verhuist naar de Medialaan?
Niet echt, eigenlijk. Er zal misschien in het begin een lichte terugval zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat we dat gaan compenseren met onze uitgebreid aanbod. Want ik heb onlangs eens de oefening laten uitvoeren, waarbij het voetbal uit de kijkcijfers werd gelicht en vervangen door het gemiddelde van een normale Canvasavond en ik kan u zeggen dat het verschil echt niet zo groot is. Want dit jaar zijn de kijkcijfers voor de CL misschien wel heel goed, maar dat komt dan ook doordat we twee Belgische ploegen hebben die zich konden kwalificeren, en dat geluk hadden we niet altijd.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel jammer dat we de Champions League kwijtgespeeld zijn. Want iedereen zal beamen dat het gewoon het beste voetbal is dat op tv te zien is, niets gaat er boven Raùl, Zidane en Ronaldo anderhalf zien schitteren met de bal. En dus heeft het zeker zijn plaats op Canvas, waar we van alle genres het beste willen aanbieden. Maar het is niet zo dat ik nu met een bang hartje toeleef naar het moment dat we het contract kwijt zijn. Integendeel, met nieuwe topafspraken als Rome ben ik ervan overtuigd dat we de kijkers zullen blijven aanspreken.
Het verlies van het voetbal zorgt er wel voor dat heel wat mensen voortaan moeilijker de weg naar het Canvasscherm zullen vinden. Heeft de zender voldoende grote trekkers in huis om het publiek van bij de grote zenders weg te halen? Want je moet de mensen eerst kunnen lokken, alvorens ze te kunnen vasthouden.
Goeie vraag! Maar ik ga ervan uit wel dat we voldoende van zo’n programma’s in huis hebben om de mensen naar Canvas te doen zappen. Ik denk daarbij in de eerste plaats aan De Rechtvaardige Rechters en aan de nieuwe reeks van De Bende van Wim. Maar ook Zwerfroute en onze Britse detectives op zaterdagavond zijn zeker in staat om een groot publiek te bekoren, dat heeft het recente verleden al meermaals bewezen. Wees gerust, we hebben er voor gezorgd dat er elke avond minstens één zo’n dergelijke grote naam in het schema zit die de mensen naar Canvas doet kijken.
Mocht dat niet het geval geweest zijn, denk ik niet dat ik nog lang op deze stoel zou zitten (lacht)!
In tegenstelling tot Eén gaat de vernieuwing van Canvas niet gepaard met een nieuwe naam of een nieuw logo.
Canvas is een sterke en alom gerespecteerde merknaam, en heel wat kijkers gaan er ook prat op dat ze geregeld naar Canvas kijken. Er was dan ook helemaal geen reden om een nieuwe naam te gaan lanceren. We gaan het wel volledig anders invullen met nieuwe accenten en het grondig actualiseren. Maar het blijft Canvas, de referentie voor goede, kwalitatieve programma’s. Ook het logo blijft, maar opnieuw hebben we voor een compleet nieuwe invulling met een moderne netaankleding gezorgd dat ons onderscheidt van de andere zenders.
En hoe ziet die nieuwe vormgeving er precies uit?
Daar mag ik nog niets over zeggen, dat moet een verrassing blijven. De programma’s lanceren we vandaag al, maar de vormgeving is pas voor volgende week vrijdag. We mogen niet teveel in ééns verklappen hé, het moet een beetje spannend blijven.
Bij de voorstelling van het aanbod had ik het gevoel alsof ik naar een Vlaamse BBC zat te kijken. Terecht?
Vooreerst moet ik u bedanken voor het compliment! Om vergeleken te worden met de BBC, de moeder van alle openbare omroepen, dat is toch een hele eer. En het is ook wel zo dat we tijdens onze bezinning over de nieuwe invulling, ondermeer te rade zijn gegaan bij onze Britse collega’s. Maar toch ben ik het daar niet volledig mee eens. Er zijn namelijk een heel pak programma’s van eigen bodem, met daarbij ook een aantal experimenten zoals De Neveneffecten. Bovendien denk ik dat met de laatavondversie van Ter Zake ons aanbod aan informatie en duiding zeker gezien mag worden. Maar het is nu eenmaal wel zo dat de BBC ieder jaar opnieuw prachtige programma’s maakt, die bovendien fel gesmaakt worden door onze kijkers, dus zou het onverstandig zijn ze niet uit te zenden.
Je gaf zelf al aan dat Canvas gaat uitpakken met experimentele televisie. Waarom heeft het tot nu geduurd eer dergelijke formats er gekomen zijn?
Ik zou niet zeggen dat Canvas zich sinds zijn ontstaan nooit aan experimenten heeft gewaagd. Alleen is hetgeen wat aanzien wordt als experimenteel in de voorbije tien jaar grondig verandert. Het is niet omdat Alles Kan Beter en binnenkort In De Gloria nu herhaalt worden op de brede zondagavond van Eén, dat ze tien jaar geleden, op Canvas, niet experimenteel waren. In de Gloria bijvoorbeeld, was in zijn beginjaren erg vernieuwend, en is een voorbeeld geweest voor heel wat andere programma’s. Ook toen we uitpakten met Spike of Kijk Eens op de Doos vonden velen dat te experimenteel.
Maar waarom blijft het experimentele altijd beperkt tot het humoristische genre? Ook nu weer zijn de grootste experimenten bedoeld om te lachen.
En de wereld van Tarantino dan? Of binnenkort op het vlak van geschiedenis Keerpunt? Maar omdat humor door iedereen anders ervaren wordt, krijgt het wanneer iemand een bepaald soort humor niet snapt, al snel het etiket experimenteel opgekleefd. Terwijl je dat met een nieuwe invulling van een historisch of reportageprogramma veel minder hebt. Ook onze culturele magazines, zoals Republica, waren toch wel experimenteel te noemen.
Maar waarom verdwijnt het dan? Ik kan me voorstellen dat er de komende weken weer flink gemord zal worden in bepaalde culturele kringen.
Omdat het nu eenmaal niet genoeg kijkers trekt. We moeten dan wel geen miljoenen mensen aan de buis kluisteren, maar televisie maken voor een paar duizend man is gewoonweg niet verantwoord. Gewoon omdat TV maken zo ontzettend duur is. Als openbare omroep werken met belastingsgeld, en moeten we dus goed uitkijken hoe we dat besteden. En mijn grens ligt op minimum honderdduizend, net teveel om in één voetbalstadion onder te brengen. Want tv is nu eenmaal een massamedium, daar kan je niet onderuit.
Bovendien werken we volop aan een nieuw cultuurmagazine, een eigenzinnig programma dat op zoek gaat naar het onverwachte met een onafhankelijke kijk op de hedendaagse, kosmopolitische cultuur. Ik kan er nog niet veel over kwijt, ook omdat we er nog volop aan aan het werken zijn, maar tegen februari komt het op het scherm, als onderdeel van het driesporenbeleid van de openbare omroep. Vanaf dan zal trouwens ook De Rode Loper een nieuwe invulling krijgen als breed cultureel programma met aandacht voor media en lifestyle. Wees gerust, cultuur krijgt meer dan ooit een plaats bij Canvas en bij de VRT. Want ook in TerZake Laat krijgt het wekelijks, telkens op dinsdag, de nodige aandacht.
Vrees je niet voor een forse terugval van de kijkcijfers als het Champions League voetbal volgend seizoen verhuist naar de Medialaan?
Niet echt, eigenlijk. Er zal misschien in het begin een lichte terugval zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat we dat gaan compenseren met onze uitgebreid aanbod. Want ik heb onlangs eens de oefening laten uitvoeren, waarbij het voetbal uit de kijkcijfers werd gelicht en vervangen door het gemiddelde van een normale Canvasavond en ik kan u zeggen dat het verschil echt niet zo groot is. Want dit jaar zijn de kijkcijfers voor de CL misschien wel heel goed, maar dat komt dan ook doordat we twee Belgische ploegen hebben die zich konden kwalificeren, en dat geluk hadden we niet altijd.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel jammer dat we de Champions League kwijtgespeeld zijn. Want iedereen zal beamen dat het gewoon het beste voetbal is dat op tv te zien is, niets gaat er boven Raùl, Zidane en Ronaldo anderhalf zien schitteren met de bal. En dus heeft het zeker zijn plaats op Canvas, waar we van alle genres het beste willen aanbieden. Maar het is niet zo dat ik nu met een bang hartje toeleef naar het moment dat we het contract kwijt zijn. Integendeel, met nieuwe topafspraken als Rome ben ik ervan overtuigd dat we de kijkers zullen blijven aanspreken.
Het verlies van het voetbal zorgt er wel voor dat heel wat mensen voortaan moeilijker de weg naar het Canvasscherm zullen vinden. Heeft de zender voldoende grote trekkers in huis om het publiek van bij de grote zenders weg te halen? Want je moet de mensen eerst kunnen lokken, alvorens ze te kunnen vasthouden.
Goeie vraag! Maar ik ga ervan uit wel dat we voldoende van zo’n programma’s in huis hebben om de mensen naar Canvas te doen zappen. Ik denk daarbij in de eerste plaats aan De Rechtvaardige Rechters en aan de nieuwe reeks van De Bende van Wim. Maar ook Zwerfroute en onze Britse detectives op zaterdagavond zijn zeker in staat om een groot publiek te bekoren, dat heeft het recente verleden al meermaals bewezen. Wees gerust, we hebben er voor gezorgd dat er elke avond minstens één zo’n dergelijke grote naam in het schema zit die de mensen naar Canvas doet kijken.
Mocht dat niet het geval geweest zijn, denk ik niet dat ik nog lang op deze stoel zou zitten (lacht)!
Abonneren op:
Posts (Atom)